Poeti i njohur Lefter Çipa i cili rrjedh nga një familje fisnike gjithmone ka qene i lidhur shpirterisht me Kosoven. Kete e deshmon edhe nje nga poezite e tij “Për Kosovën prapë do të ngrihem”. Kjo poezi është një himn i fuqishëm atdhedashurie, qëndrese dhe sakrifice, ku Kosova shfaqet si simbol i dhimbjes historike, krenarisë kombëtare dhe shpresës së pashuar për liri. Vargjet janë të ngarkuara me emocione të forta, figura të pasura poetike dhe një gjuhë të drejtpërdrejtë, të zjarrtë, që trazon ndërgjegjen dhe zgjon ndjenjën kombëtare.
Autori e personifikon Kosovën si nënë të plagosur, por krenare, duke i dhënë dimension njerëzor dhe tragjik vuajtjes së saj. Metaforat e fuqishme si “loti yt, vullkan i zjarrtë”, “ti që ke pirë gjak me grushte”, apo “pena jonë i ka dhënë dritë edhe vetë Europës së artë” e ngrejnë poezinë në nivel epik, duke e shndërruar atë në një kronikë poetike të qëndresës shqiptare.
Mesazhi qendror i poezisë është besimi i palëkundur në liri, dinjitet dhe të drejtë historike, duke përçuar thirrjen për unitet kombëtar, guxim dhe ndërgjegje morale. Thirrja:“Nën Flamur të Shqipërisë, / Dilni të presim lirinë!” është një kulm emocional dhe ideor, që sintetizon gjithë frymën e veprës.Gjuha poetike është e fuqishme, e drejtpërdrejtë, herë lirike e herë epike, duke ruajtur një ritëm të qëndrueshëm dhe solemn. Poezia krijon një lidhje të fortë emocionale me lexuesin, duke zgjuar ndjenja krenarie, dhimbjeje, por edhe shprese.
Autori e personifikon Kosovën si nënë të plagosur, por krenare, duke i dhënë dimension njerëzor dhe tragjik vuajtjes së saj. Metaforat e fuqishme si “loti yt, vullkan i zjarrtë”, “ti që ke pirë gjak me grushte”, apo “pena jonë i ka dhënë dritë edhe vetë Europës së artë” e ngrejnë poezinë në nivel epik, duke e shndërruar atë në një kronikë poetike të qëndresës shqiptare.
Mesazhi qendror i poezisë është besimi i palëkundur në liri, dinjitet dhe të drejtë historike, duke përçuar thirrjen për unitet kombëtar, guxim dhe ndërgjegje morale. Thirrja: “Nën Flamur të Shqipërisë, / Dilni të presim lirinë!” është një kulm emocional dhe ideor, që sintetizon gjithë frymën e veprës.Gjuha poetike është e fuqishme, e drejtpërdrejtë, herë lirike e herë epike, duke ruajtur një ritëm të qëndrueshëm dhe solemn. Poezia krijon një lidhje të fortë emocionale me lexuesin, duke zgjuar ndjenja krenarie, dhimbjeje, por edhe shprese.
Për Kosovën prapë do të ngrihem
Fragment poeme
Ty Kosovë t’u rrit’të kreu,
Se kështu vërtet të doja.
Nëse gjakun ta pi dheu,
Eshtrat moj, t’i lan dëbora.
Kush mohon të drejtën tënde,
Qetësi të vetes mos pastë!
Moj ti e ndara prej Mëme,
Loti yt, vullkan i zjarrtë.
Ndaj ke apostuj të jetës,
Se kanë bekimin e flamurit.
Kanë forcën e së vërtetës,
Për çdo qëndresë sipër gurit.
Kurrë për penë s’jemi sharë,
Me pushkën e kemi binjake,
Të zetën s’e bëmë të bardhë,
S’është dritë, është yje nate,
Pena jonë i ka dhënë dritë,
Edhe vetë Europës së artë,
Në Paris i patëm bijtë,
Bota shumë bij na ka marrë.
Sa ka deti dallgë e valë,
Sa ka mali lule e gurë,
Aq djem trima moj Kosovë,
Dhanë shpirtin për flamurë.
O ju shqiptarë të kombësisë,
Me guximin e urtësisë,
Nën Flamur të Shqipërisë,
Dilni të presim lirinë!
Shekujt në kishin furtunë,
Amaneti ynë nuk flinte,
Malet ne, na hidhnin gurë,
Deti i egër borë na nxirrte,
Nga Europa plakë-krushka,
Tërë shpresat i kish liria,
Po intrigë-zeza si bushtra,
Don të zij’ trojet e mia.
O moj tokë e dhembshur, tokë,
Ti që ke pirë gjak me grushte,
Flakë e ndeze këtë botë,
Se qenka rruzull me huqe.
Ndaj ulu shka, e firmos vetë!
Se unë s’ti pres vetëtimat,
Nëse i ke të tepërt djemtë,
Unë prapë i ndez martinat.
Ju obore, seli, sallone,
Kosovës i bini në gjunjë!
I ktheni prapë ato tabore,
Që tërë botën e bënë rrëmujë,
Se unë jam paqja, unë jam jeta.
Unë, mor unë, të më besoni,
Behar Ballkani mund të ketë,
Kur veç Kosovën të lironi!
Nga poema epike
“ Për Kosovën prapë do ngrihem”
Nga libri
“ Kënga që tret lotin”
TOENA Tiranë 2002
