Uebsajti Merkur.de raporton sot mbi mosmarrëveshjen midis Turqisë dhe Greqisë mbi origjinën e bakllavasë, duke vënë në dukje se Ankaraja ka paraqitur një kërkesë në UNESCO për ta njohur bakllavanë si pjesë të trashëgimisë së saj kulturore kombëtare.
Vendimi pritet të nxirret më vonë këtë vit, gjatë sesionit të 21-të të Komitetit Ndërqeveritar për Ruajtjen e Trashëgimisë Kulturore Jomateriale në Xiamen të Kinës.
Iniciativa përforcohet nga fakti se në vitin 2013, Turqia kishte arritur të siguronte statusin e treguesit gjeografik të mbrojtur (PGI) për bakllavanë e Gaziantepit.
Shekuj shkëmbimesh kulinare
Siç është vënë në dukje në botim, “historianët e ushqimit e vendosin diskutimin në kontekstin e një shkëmbimi shekullor kulinar që kombinonte traditat bizantine, orientale dhe arabe, përpara se ëmbëlsira të merrte formën e saj aktuale gjatë periudhës osmane. Sipas gazetës arabe Alghad, rajonet nga të cilat buronin variacionet e hershme ishin të lidhura ngushtë politikisht dhe kulturorisht. Recetat u përhapën përmes tregtarëve, shefave të kuzhinës dhe ushtrive shumë kohë përpara se të vizatoheshin kufijtë modernë.”
Studimet tregojnë ekzistencën e pastave të lashta që përmbanin arra dhe mjaltë, por këto nuk korrespondojnë me shtresat e holla të petës me gjalpë që kemi sot. Teknika moderne e përgatitjes ndoshta filloi në shekujt XV dhe XVI në kuzhinat e pallatit të Kostandinopojës dhe u përhap që andej në të gjithë Perandorinë Osmane – nga Ballkani në Mesdheun Lindor. Origjina gjuhësore e emrit është ende çështje debati.
Siç është vënë re, Ankaraja përqendrohet në recetat e para në stilin e kuzhinës moderne osmane, ndërsa historianët grekë citojnë “paraardhës” bizantinë dhe grekë të bakllavasë.
