Në intervistën e sotme me Aleksandar Apostolovskin për RTS, të fundit të tij para se të jepte dorëheqjen si president, kur u pyet nëse dokumenti më i rëndësishëm që ai nënshkroi ishte Përfundimi i Këshillit të Sigurisë Kombëtare të vitit 2022, Presidenti Vuçiç u përgjigj se arsyeja kryesore për përpjekjen për revolucion me ngjyra në Serbi ishte dështimi për të vendosur sanksione ndaj Rusisë.
“Ky është një dokument, të cilin kur e nënshkrova, e dija se çfarë do të shkaktonte. Dhe ai dokument është arsyeja, sepse mbi 70% e arsyeve thelbësore për kryerjen e revolucionit me ngjyra është ai dokument. Dhe fakti që ne i përmbahemi atij dokumenti. Më lejoni t’ua shpjegoj njerëzve: mosvendosja e sanksioneve ndaj Federatës Ruse ishte një nga arsyet kryesore për kryerjen e revolucionit me ngjyra në Serbi”, tha ai.
Duke iu përgjigjur pyetjes së Apostollovskit në lidhje me përmbajtjen e bisedës telefonike të djeshme me Vladimir Putinin, Aleksandar Vuçiç theksoi se të dy njihen prej kohësh dhe kanë një marrëdhënie respekti dhe mirëkuptimi, se Serbia dhe Rusia duhet të ndërtojnë marrëdhënie tradicionalisht të mira.
Ja kjo pjesë e intervistës në tërësi:
“Folëm për një orë, jo vetëm për gazin, folëm për gjithçka. Folëm për një kohë të gjatë, ne të dy njihemi prej kohësh, patëm 22 ose 23 takime. Është një marrëdhënie respekti, nuk duhet të mendojmë gjithmonë njësoj për çdo temë, por gjithmonë respekt dhe mirëkuptim se Serbia dhe Rusia duhet të ndërtojnë marrëdhënie tradicionalisht të mira.”
“Nuk do të anëtarësohemi në NATO, nuk më shkon mendja fare”
“Edhe unë mbaj mend,” vazhdon Vuçiç, “në vitin 15 ose 16, unë isha kryeministër, më telefonoi një herë – ajo ishte një herë tjetër, pas zgjedhjeve, kështu që le të flasim – e shoh duke folur me zë të ulët për 40 minuta. Mendoj se kur është i zemëruar, do të tregojë se flet me zë të ulët e kështu me radhë… Dhe tani e shoh, pas 20 minutash e kuptoj se ku po e tregon historinë, se si Serbia po i bashkohet NATO-s. Dikush nga spiunët këtu i tha se Serbia do të bashkohet me NATO-n nën udhëheqjen time dhe se unë i kërkova dikujt, ose nuk e di çfarë…
Dhe kaluan 40 minuta dhe më në fund ai tha: “Tani më lër të të dëgjoj.” “Epo, mund të më kishe lënë të shkoja dhe pas 3 minutash mund të të kisha thënë se nuk po humbasim kohë kështu, kemi 100 tema të tjera – nuk duam të bashkohemi me NATO-n dhe kjo nuk është aspak politikë dhe nuk më vjen ndërmend – mos u shqetëso për informacionin tënd…” Thjesht kështu. Dhe në atë moment, nuk do ta besosh: “E ke seriozisht?” “E kam seriozisht, do ta them hapur, bardh e zi, pa filozofi, filani…” “Po. Epo, hajde të shkojmë në këtë dhomën tjetër tani. Hajde të shkojmë atje për të ngrënë, pastaj do të kthehemi këtu e kështu me radhë… Pra, dikush i dha informacionin e gabuar.”
