NOÉMIE u mbyll në vetvete, e fiksuar pas idesë së një gruaje perfekte që nuk do ta zhgënjente burrin e saj, Aliun, dhe që do të mbante gjithçka nën kontroll për të shmangur zemërimin e tij. Në një izolim të tillë familjar, djali i tyre i dytë, Malik, vdiq më 19 prill 2019, në Savigny-le-Temple, nga neglizhenca. Në moshën 20 muajshe, ai peshonte vetëm katër kilogramë, ndërsa pesha mesatare për atë moshë është midis 10 dhe 12 kilogramëve, shkruan Le Parisien .
Prindërit kanë qenë në gjyq në gjykatën në Melun që nga e premtja, më 30 tetor. Ata akuzohen për mosdhënie kujdesi ose ushqimi që shkaktoi vdekjen e fëmijës.
Të martën, motrat e babait dëshmuan, pa shprehur hidhërim. “Noémie ishte pjesë e familjes”, thanë ato. Kur u pyetën për shëndetin e fëmijës, ato thanë: “Ai ishte gjithmonë i dobët, menduam se ishte për shkak se kishte lindur para kohe. Kur e pyetëm Noémie-n se çfarë thanë mjekët, ajo tha se gjithçka ishte në rregull.”
“A nuk pe gjë?”
Megjithatë, Maliku bëri kontrollin e tij të fundit mjekësor kur ishte 11 muajsh. Pediatri më pas paralajmëroi qartë se humbja e peshës ishte shqetësuese dhe se fëmija kishte nevojë për shtrim urgjent në spital. Noémie nuk e çoi kurrë në spital. Ai vdiq në shtëpi nga uria.
Gjykatësi Benjamin Jungman e pyeti babanë për një orë. “A nuk patë asgjë? Pse nuk e vizituat djalin tuaj në spital për javë të tëra pas lindjes së tij? Nuk e dinit se në cilin spital ishte, cili mjek po e vizitonte apo nga çfarë vuante!” këmbënguli ai.
Por, i përshkruar si një burrë i madh, ai u përgjigj me qetësi dhe përsëriti se kishte munguar. “Nuk isha në lartësinë e përgjegjësive të mia”, tha ai. I pyetur nëse kishte vizituar ndonjë të dashur në spital, ai u përgjigj me qetësi: “Po, sigurisht”. Ai shtoi: “Unë u mbështeta në atë që më tha gruaja ime”.
“Çfarë duhej të ndodhte që ta çonit në spital?”
Aliu nuk mundi të duronte të shihte fotografitë e djalit të tij të vdekur, të cilat u shfaqën në gjyqin e së premtes. Prokurori Jean-Michel Bourlès ishte i prerë: “I kemi parë këto imazhe njëqind herë – fëmijë të uritur në Biafra ose Etiopi. A e kuptoni që neglizhenca juaj çoi në mohimin e kujdesit?” Aliu qëndroi i tronditur, duke u mbajtur fort pas mbështetëses së mikrofonit. Një javë para vdekjes së djalit të tij, ai kishte qenë në krah të babait të tij, i cili kishte humbur nënën e tij.
Një ditë para vdekjes së Malikut, Ali ishte me dy djemtë e tij, por ishte i shpërqendruar dhe vazhdimisht në telefon. “Është e natyrshme të humbasësh një gjyshe, por vëmendja jote ishte e përqendruar në vendin e gabuar”, vuri në dukje prokurori. Ali pranoi: “Çështja e asaj neglizhence do të më ndjekë për gjithë jetën time”.
“Çfarë duhej të kishte ndodhur që ta çonit në spital? Fëmija nuk po ha mjaftueshëm, nuk ndihet mirë. Peshon vetëm katër kilogramë!”, pyeti gjykatësi me zë të ngritur. “Duhej të kisha qenë më i angazhuar, më kërkues”, u përgjigj Ali. Ai tha se i besonte gruas së tij kur ajo e siguroi se gjithçka ishte në rregull, gjë që prokuroria e konsideron gënjeshtër.
Një varg gënjeshtrash
Noémie i tregoi fillimisht dados së djalit të saj të madh për shtatzëninë e saj të dytë. “E shikoja si një figurë nëne, kisha nevojë për këshilla se si të merresha me dy fëmijë të vegjël. Kisha frikë se im shoq do të zemërohej”, shpjegoi ajo. Por ai u zemërua kur mori vesh për shtatzëninë nga dadoja.
Noémie lindi fëmijën e saj të parë në moshën 18 vjeç, dhe Malika në moshën 19 vjeç. Babai i saj e mohoi atë pas shtatzënisë së parë, dhe nëna e saj kundërshtoi që ajo të lindte një fëmijë jashtë martese. Kundërshtimet vazhduan në repartin e maternitetit, pasi Noémie lindi Malikun në gjashtë muaj e gjysmë shtatzënie.
E gjithë kjo ndodhi para syve të Aliut. “Ai u ndje i poshtëruar, duhet të kisha bërë më shumë për të riparuar marrëdhëniet familjare. Për të, familja është e para”, tha i akuzuari me zë të ulët.
“Ajo është e vetmuar, por është mësuar me të.”
Familja e Aliut përfundimisht u bë familja e saj e vetme. Gjashtë muaj para vdekjes së djalit, motra e Aliut caktoi një takim me një dermatolog. “Pashë që i vogli po vuante, ishte plot me ekzemë,” i tha ajo gjykatës. “Caktova një takim me Noémie-n, ajo shkoi dhe terapia e shëroi fëmijën brenda tre javësh.”
Por kjo nuk i dha fund izolimit të nënës së re, e cila vazhdoi të injoronte rekomandimin e pediatrit për shtrimin në spital.
Ekspertja psikiatrike Magali Bondon-Bruzel e përshkroi babanë si “serioz, të qetë, të organizuar dhe shumë krenar për veten”. Ajo e përshkroi nënën e saj si “të zgjuar, inteligjente – ajo anashkaloi dy klasa në shkollë – por ka një mendim shumë të keq për veten”. Psikiatrja shtoi: “Ajo nuk ka vetëbesim, ndihet e vetmuar, por është mësuar me të”. Sipas përfundimit të ekspertit, ky izolim mund të shpjegojë se si ndodhi tragjedia, por nuk e zvogëlon përgjegjësinë e prindërve.

