Gjashtëmbëdhjetë vdekje kamerunase. Ukraina pranoi këtë javë se mund të jenë vetëm një pjesë e vogël e numrit të vërtetë.
Qeveria e Kamerunit thotë se Rusia ka konfirmuar se 16 shtetas të saj u vranë duke luftuar në Ukrainë, megjithëse monitorues të pavarur sugjerojnë se numri i vërtetë mund të jetë shumë më i lartë.
Një raport i shkurtit 2026 nga projekti All Eyes on Wagner me seli në Gjenevë dokumentoi të paktën 94 kamerunas të vrarë gjatë luftimeve për Rusinë. Grupi vlerësoi se rreth 335 luftëtarë kamerunas ishin midis më shumë se 1,400 afrikanëve të rekrutuar nga Moska midis janarit 2023 dhe shtatorit 2025 për luftën e saj në Ukrainë dhe tha se më shumë se 300 prej këtyre rekrutëve afrikanë kishin vdekur.Në shkurt, Ministri i Jashtëm i Ukrainës, Andrii Sybiha, vuri në dukje një model të përgjithshëm: “Ne e shohim qartë se Rusia po përpiqet t’i përfshijë qytetarët afrikanë në një luftë vdekjeprurëse”, tha ai. Sipas zyrtarëve ukrainas,
rekrutët joshen me premtime për arsim, punësim dhe paga të larta, vetëm për t’u dërguar në njësi luftarake.
Sybiha deklaroi se këta luftëtarë vijnë nga 36 vende afrikane, duke theksuar një nxitje rekrutimi të lidhur drejtpërdrejt me nevojat urgjente të Rusisë për fuqi punëtore në vijën e parë të frontit.
Mobilizim në hije
Rritja e numrit të mercenarëve vjen në një kohë kur Rusia po humbet trupa më shpejt sesa mund t’i zëvendësojë ato dhe po përpiqet të kompensojë humbjet në fushën e betejës.
Që nga fillimi i prillit 2026, disa agjenci perëndimore të inteligjencës dhe Instituti për Studimin e Luftës thanë se shkalla e viktimave të Rusisë ka tejkaluar aftësinë e saj për të zëvendësuar ato trupa. Ndërsa Rusia ruajti një shkallë relativisht të qëndrueshme zëvendësimi gjatë pjesës më të madhe të viteve 2024 dhe 2025, balanca duket se është zhvendosur në deficit që nga janari 2026.
Shtytja sugjeron gjithashtu se Kremlini po përpiqet të rimbushë fuqinë punëtore pa iu drejtuar një tjetër thirrjeje masive, një hap që e di se do të ishte thellësisht jopopullor me publikun rus.
Nga “pa të huaj” në luftëtarë të huaj
Në fillim të pushtimit në shkallë të plotë të Rusisë në fillim të vitit 2022, Presidenti rus Vladimir Putin u përpoq ta projektonte ushtrinë ruse si një forcë profesionale dhe të vetëmjaftueshme, e cila nuk do të kishte nevojë për të huaj ose formacione të parregullta.
Retorika e tij ndryshoi shpejt.
Më 8 mars 2022, në një fjalim televiziv për Ditën Ndërkombëtare të Gruas, Putin këmbënguli që rekrutët nuk do të dërgoheshin për të luftuar në Ukrainë dhe se nuk do të kishte thirrje shtesë për rezervistë.
“Theksoj se ushtarët e rekrutuar nuk marrin pjesë në armiqësi dhe nuk do të marrin pjesë në to. Dhe nuk do të ketë thirrje shtesë për rezervistë.”
Në atë kohë, Kremlini donte ta paraqiste pushtimin si një operacion të kontrolluar që mund të kryhej vetëm nga forcat profesionale.
Pika e vullnetarëve
Vetëm tre ditë më vonë, ndërsa përparimi i Rusisë drejt Kievit u ndal, Putini mbështeti publikisht idenë e sjelljes së vullnetarëve të huaj. Në një takim të Këshillit të Sigurisë Ruse më 11 mars 2022, ai mbështeti rekrutimin e luftëtarëve nga Lindja e Mesme, veçanërisht Siria, për t’u bashkuar me luftën.
“Nëse shihni se ka njerëz që duan në bazë vullnetare … të ndihmojnë njerëzit që jetojnë në Donbas, duhet t’i takoni në gjysmë të rrugës dhe t’i ndihmoni të lëvizin në zonën e luftimeve.”
Kjo shënoi një ndryshim të hershëm retorik: nga këmbëngulja se Rusia nuk kishte nevojë për fuqi punëtore shtesë, në ftesën e hapur të të huajve në luftë.Sipas ligjit rus, aktiviteti mercenar është zyrtarisht i paligjshëm. Për të anashkaluar këtë kontradiktë, Moska ka shmangur termin “mercenar” dhe në vend të kësaj ka përdorur etiketa më të buta dhe më të përshtatshme politikisht, siç janë “vullnetarë”, një kategori që zbatohet gjerësisht për luftëtarët e parregullt, përfshirë rekrutët e huaj.
Ironia tani
Deri në vitin 2026, përpjekja luftarake e Rusisë duket se varet gjithnjë e më shumë pikërisht nga llojet e forcave që Putini fillimisht nënkuptonte se ishin të panevojshme. Ajo që Moska dikur sugjeroi se mund të fitohej brenda pak ditësh nga një ushtri profesionale, tani duket shumë më e varur nga rekrutimi në hije, mercenarë të huaj, formacione kuazi-private, luftëtarë të burgosur dhe burime të improvizuara të fuqisë punëtore që shtrihen deri në Nepal dhe Kamerun.
