Presidenti serb Aleksandar Vuçiç nuk e fshehu indinjatën e tij për vendimin e autoriteteve malazeze për të ndaluar hyrjen në Mal të Zi të disa qytetarëve serbë, përfshirë kryeredaktorin e gazetës së errët të drejtuar nga regjimi, Informer, Dragan J. Vuçiçeviç.-Jam shumë i trishtuar nga fakti që Mali i Zi vazhdon praktikën e ndalimit të hyrjes për qytetarët serbë. Shumë njerëzve iu mohua hyrja, nga Profesor Raković dhe Akademik Bećković, deri te djali im kur u mbajtën procesionet në Plevlja.
“Më vjen keq sepse gjithmonë kam qenë në favor të lëvizjes së lirë të mallrave, kapitalit dhe veçanërisht njerëzve, dhe dëgjoj se organet kompetente shtetërore, në përputhje me faktin se shteti duhet të reagojë ndaj lëvizjeve armiqësore kundër qytetarëve të tij, reaguan në mënyrë reciproke dhe kaq”, tha Vuçiç.
“Më duket e pabesueshme sa të mira janë shpjegimet e tyre. A e keni dëgjuar njëqind herë: ‘Vuçiç, ku është Svetozar Maroviç?’ Mbërrij atje dhe të gjithë thonë me inat: ‘Pse nuk na e dorëzuat filanin’, dhe kjo është një gjë e vogël, bëhet fjalë për një person”, tha Vuçiç.
Pastaj ai haptazi bëri akuza të rënda: “Ata na morën 14 përqind të territorit tonë. Dëgjoni, asgjë, ne nuk jemi nga këtu, asgjë e vogël. Na shpallën popull gjenocidal tri herë, miratuan një rezolutë për gjenocid tri herë.”
Mos më lejoni t’ju tregoj për dërgimin e ushtarëve në Kosovë, ju po tregoni qëndrimin tuaj, deri në dërgimin e të dërguarve tuaj ushtarakë në Stuhi. Ne heshtim për të gjitha këto dhe përsëri ne jemi fajtorë, dhe ne nuk ju bëmë asgjë nga këto “, tha Vuçiç.
Nuk duhet harruar se për shkak të raportimeve televizive nxitëse dhe transmetimit të vazhdueshëm të përmbajtjes që nxit gjuhën e urrejtjes, diskriminimin dhe mohimin sistematik të identitetit kombëtar malazez, transmetimi i TV Informer të regjimit në Mal të Zi është ndaluar përkohësisht.
Arsyeja e menjëhershme për këtë masë të rreptë ishte transmetimi i dokumentarit skandaloz
“Referendumi – një histori për lirinë e shpikur” .
Për më tepër, në fund të qershorit, policia malazeze i ndaloi kryeredaktorit të Informer, Dragan J. Vučićević,
hyrjen në vend, duke përmendur arsye sigurie.
-Situata në të cilën e ka sjellë rajonin regjimi autoritar i Aleksandar Vuçiçit shihet më së miri në faktin se një farë Dragan Vuçiçeviç përmendet si person relevant për marrëdhëniet ndërshtetërore në Ballkan. Mali i Zi ka qenë prej kohësh në një pozicion shumë të vështirë për shkak të peizazhit jashtëzakonisht të pafavorshëm mediatik dhe dominimit të mediave në pronësi të shtetit të Serbisë ose fondeve parashtetërore në atë peizazh mediatik.
Ky dominim mediatik i mediave të regjimit nga Serbia, por edhe i atyre që krijuan përshtypjen se ishin “të pavarura”, por në Mal të Zi kryenin hapur punë në favor të regjimit të Beogradit, dhe kështu të partive të Serbisë së Madhe dhe pro-ruse në arenën parlamentare atje. Dominimi mediatik i regjimit të Vuçiçit mbi Malin e Zi luajti të paktën një rol po aq të rëndësishëm në shkarkimin e administratës sovraniste pro-evropiane të DPS-së dhe Milo Gjukanoviqit në gusht 2020, ashtu si edhe dinamikat shoqërore të “litia-ve” që u iniciuan me ndihmën e infrastrukturës së BIA-s dhe shërbimeve të tjera sekrete nga famëkeqi Risto Radoviq, udhëheqësi i vërtetë i revolucionit antisovranist dhe “Pigmalioni” i mendjelehtit Zdravko Krivokapiç, i cili u bë Kryeministër i Malit të Zi nga askund pas atyre zgjedhjeve, paralajmëron Gjenero dhe shton:
-Autoritetet publike dhe rregullatorët e medias në Mal të Zi janë qartësisht të vetëdijshëm për thembrën e Akilit të vendit të tyre dhe e dinë se sa shumë mund t’i dëmtojnë sulmet mediatike nga Beogradi në fazën përfundimtare të negociatave të pranimit me Bashkimin Evropian. Kjo është arsyeja pse rregullatori lokal i medias me të drejtë dhe bazuar në themelet e tij rregullon shkeljet më serioze të legjislacionit të medias dhe lirisë së medias, duke vendosur masa pezullimi të transmetimit mbi shkelësit më të këqij të kulturës politike demokratike në media. Tani, më i keqi nga të gjithë “informatorët” e Vuçiçit është pezulluar me të drejtë në Mal të Zi, një stacion televiziv që pronari i tij Vuçiçeviq donte ta emëronte sipas markës së njohur demokratike të medias në Serbi, “Insajder”, por prapë duhej të kënaqej me një emër pa kuptim dhe rëndësi, ashtu si media e tij – Informer.
A mjaftoi ndalimi i transmetimit të televizionit Informer në territorin e Malit të Zi, apo ishte e nevojshme të vendosej një ndalim për pronarin formal të atij televizioni dhe atyre kuazi-gazetave që të hynin në territorin e Malit të Zi?
Pa dyshim, gjithçka që tha ky fenomen në programin e tij u jep arsye shërbimeve të sigurisë dhe policisë së Malit të Zi që të mos lejojnë diçka të tillë të hyjë në vendin e tyre. Megjithatë, masa të tilla mund të vendosen në heshtje, kështu që vetëm më vonë zbulohet se një person i tillë është kthyer nga kufiri i Malit të Zi me Serbinë, ose në aeroportin e Malit të Zi në zonën ndërkombëtare, është kërkuar të presë fluturimin e parë për në Serbi, pa mundësinë e daljes as në pjesën kombëtare të aeroportit.
Megjithatë, në Podgoricë vendosën të luanin me letra të hapura, gjë që nuk është e palogjikshme. Ata donin të dërgonin një mesazh: shteti e konsideron llojin e retorikës që përdor Vuçiçeviçi si armiqësore dhe nuk do ta tolerojë atë në territorin e tij.
Duke nxjerrë këtë masë dhe duke bërë që sundimtari autoritar i Serbisë, Aleksandar Vuçiç, të reagonte personalisht ndaj saj, u arrit një qëllim shtesë. Edhe pse e dinim tashmë se gjithçka që thoshte Vuçiçeviçi ishte në të vërtetë qëndrimi i sundimtarit autoritar dhe regjimit të tij, duke e marrë këtë njeri në mbrojtje me kaq zjarr, Vuçiçi dërgoi qartë një mesazh se të gjitha fyerjet dhe budallallëqet e thëna nga kreu i Informer, ai në të vërtetë po fliste në emër të Vuçiçit.
Megjithatë, është e paqartë nëse dikush mund ta marrë seriozisht retorikën e sundimtarit autoritar Vuçiç për masat e reciprocitetit. Është qesharake të mendosh se dikush që nuk është shtetas i Serbisë mund të dëshirojë të hyjë në një vend që terrorizon studentët e tij, shtyp qytetarët e tij, i sulmon ata me armë sonike dhe më pas i kërcënon ata që kërkojnë ndihmë mjekësore me ndjekje penale për përhapjen e lajmeve të rreme. Të hysh në një vend ku policia është e ndërthurur me grupe kriminale, kështu që gjatë orarit të punës ata shpërndajnë protestat studentore dhe civile së bashku me miqtë e tyre kriminelë, dhe në kohën e tyre të lirë shefat e policisë përpiqen të pajtojnë bosët e mafias, dhe nëse dështojnë në këtë, vrasin njëri-tjetrin para tyre, pastaj fshehin gjurmët e tyre. Dhe të gjitha këto i bëjnë në një vend (është e vështirë ta quash restorant) të dekoruar me yje Michelin.
Pasi një studente malazeze që dëshmoi rrahjen e kolegëve të saj në një demonstratë iu ndalua të kthehej në studimet e saj në Beograd, pasi pasagjerët malazezë në tranzit u ngacmuan në aeroportin e Beogradit, “në mënyrë reciproke”, sepse Mali i Zi nuk lejoi një grup pretorianësh të Vuçiçit të zbrisnin nga një aeroplan çarter gjatë Samitit BE-Ballkani Perëndimor në Tivat, të cilët Vuçiç nuk i konsideron kriminelë, vetëm për shkak të të dhënave të tyre të parëndësishme kriminale, por i sheh si atletë dhe njerëz të mirë, është e vështirë të kuptohet pse dikush nga Mali i Zi do të udhëtonte për në Serbi pa pasur nevojë të madhe. Ndoshta përshkrimi më i mirë i sjelljes së përshtatshme është ajo që bëri Severina kur kuazi-spiunët e Vuçiçit u përpoqën ta ngacmonin në kufi. Ajo u kthye mbrapsht dhe njoftoi se ndërsa Vuçiç ishte në pushtet, ajo nuk do të udhëtonte për në Serbi, por kjo nuk do të thoshte se ajo i mbështeste studentët në Serbi më pak publikisht dhe fuqishëm, duke i brohoritur ata kur kalonin nëpër Kroaci dhe duke ftuar një grup studentësh të Novi Sadit që kishin qenë në mërgim të detyruar në Kroaci për një vit në festimet e saj private.
Megjithatë, regjimi që ndalon kulturën e lirë (dhe madje edhe Exit i Novi Sadit u detyrua të shkonte në mërgim), që shkatërron median e lirë, që shtyp qytetarët, që i quan heronj ata që luajnë me shkopinj bejsbolli, që rrahin dhe plagosin rëndë studentet femra, meriton vetëm tallje, përbuzje dhe anashkalim. Askush nga Mali i Zi, vendi që është i pari në radhë për t’u bashkuar me BE-në, nuk humbet asgjë nëse regjimi i Vuçiçit ia ndalon hyrjen në Serbi. Kjo mund të jetë e vështirë për shkak të marrëdhënieve familjare, por regjimet autoritare dhe totalitare, veçanërisht ato që thonë se të gjithë qytetarët janë një familje, gjithmonë shkatërrojnë dhe keqtrajtojnë familjet “ndërkufitare”. Në fund të fundit, ata që tani mund të ndalohen të hyjnë në Serbi janë vetëm përkohësisht të ekspozuar ndaj një mase të tillë, por ata për të cilët masa të tilla vendosen “në mënyrë reciproke”, një ditë së shpejti nuk do të jenë në një situatë për të udhëtuar askund, paralajmëron Gjenero.
RROBA TË REJA TË PERANDORIT
Gjenero komentoi për “Slobodna Bosnia” edhe fjalimin e shefit të diplomacisë serbe, Marko Đurić, i cili tha në Bruksel se “Serbia dha një kontribut të rëndësishëm në stabilizimin e kushteve në Bosnjë dhe Hercegovinë vitin e kaluar”.
Gjuriq tha se Serbia “ mbështet Marrëveshjen e Paqes së Dejtonit dhe Republikën Serbe, por mbi të gjitha, paqen dhe ruajtjen e strukturës, e cila ishte me rëndësi kyçe për marrëdhëniet funksionale në Bosnjë dhe Hercegovinë ” .
-Mirësjellja dhe konventat civile shpesh na detyrojnë të mos e themi të vërtetën e thjeshtë. Në “Veshja e Re e Perandorit”, Andersen e përshkroi qartë atë ikje civile nga e vërteta e pastër, së cilës i shpëton vetëm sinqeriteti fëminor. Kur fëmija tha qartë dhe sinqerisht se perandori ishte në të vërtetë lakuriq, konventat civile nuk mund të funksiononin më dhe nuk mbeti asgjë tjetër përveç të qeshurave. Nuk është plotësisht e qartë pse dikush duhet të ketë skrupuj në lidhje me Aleksandar Vuçiçin dhe Trabantin e tij, si ai Marko Gjuriç që përmendni, gjë që do të pengonte një reagim të ndershëm ndaj budallallëqeve që ata thonë.
Vetëm të qeshura të forta mund të jenë përgjigja për pallavrat (konvencionalisht do të themi “narrativë”) e atij Gjuriqit se si Serbia kontribuon në sigurinë rajonale dhe si është themeli i paqes në Ballkan. Kjo paqe ndërtohet nga akumulimi i armëve ruse dhe kineze, si dhe armëve të blera nga burime evropiane, me anë të të cilave Serbia e varfër dhe e prapambetur investon më shumë në armë sesa shtetet anëtare të aleancës së NATO-s, të cilat kanë një detyrim ndaj aleancës të ndajnë të paktën 2% të PBB-së për mbrojtje.
Kjo retorikë paqebërëse e Vuçiqit dhe tufës së tij të Vuçiqve, Vuçiqve, Vuçiqve, madje edhe Gjuriqve, bazohet në glorifikimin e kriminelëve të luftës nga koha e luftërave agresive të Millosheviqit, në thirrjen që ushtria (e tyre), e cila u ndalua në procesin e përgatitjes së gjenocidit, të “kthehet në Kosovë”. Kjo retorikë “paqësore” as nuk e njeh vendimin e Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë në Hagë (GJND) me të cilin Serbia është i vetmi shtet i dënuar për dështimin në parandalimin dhe ndëshkimin e krimit të gjenocidit. Po, kjo ende na e bën të pamundur të qeshim pa u ndalur me këtë marrëzi Vuçiq-Gjuriq, përfundoi Gjenero për “Slobodna Bosna”.
(NE)
