Portali rus Vzglyad ka publikuar një përditësim të ri të “Renditjes së qeverive armiqësore” ndaj Rusisë.
Sipas analizës së kësaj mediaje, indeksi i armiqësisë së vendeve evropiane ndaj Moskës ka regjistruar një rritje të ndjeshme, dhe arsyeja kryesore është intensifikimi i aktiviteteve ushtarake dhe kalimi i Evropës nga përballja politike në përgatitjen praktike të forcave të saj të armatosura.
Analistët rusë pohojnë se Evropa po merr me shpejtësi iniciativën në kundërshtimin ushtarak ndaj Rusisë, pjesërisht sepse Shtetet e Bashkuara janë të përqendruara në krizën në Lindjen e Mesme dhe në rajonin e Azi-Paqësorit.
Në krye të listës së vendeve që Moska zyrtare, ose më saktë qarqet analitike ruse, i shohin si kundërshtarët e tyre më të mëdhenj, ka pasur ndryshime të caktuara, dhe vlerësimi mesatar i armiqësisë është rritur me shtatë pikë.
Portali rus citon stërvitjet masive ushtarake të NATO-s pranë kufijve të Rusisë dhe Bjellorusisë si faktorin kryesor në rritjen e tensioneve. Bien në sy stërvitjet Ramstein Flag (me pjesëmarrjen e 18 vendeve), manovrat detare Baltops pranë rajonit të Kaliningradit dhe stërvitja Gallant Boar, në të cilën ushtarët e Lituanisë, Polonisë dhe Francës simuluan veprime direkt në korridorin strategjikisht kyç Suvalki.
“Rreziku kryesor nuk qëndron te ushtrimet individuale apo deklaratat e ashpra nga udhëheqësit. Është shumë më e rëndësishme që ata të lënë pas stafe të përgatitura, mekanizma të integruar bashkëpunimi, infrastrukturë të re dhe aftësi ushtarake”, pohon Alexei Nechaev, redaktor politik i gazetës Vzglyad.
Sipas koordinatorëve rusë të këtij projekti, Shtëpia e Bardhë po kërkon gjithnjë e më shumë që Evropa të paguajë për sigurinë e saj, duke transferuar një pjesë të funksioneve komanduese brenda NATO-s te anëtarët evropianë.
Eksperti ushtarak Alexey Anpilogov i tha medias ruse se NATO po e ndryshon rrënjësisht natyrën e ushtrimeve të saj. Ndërsa më parë ato kishin një karakter demonstrativ, tani, sipas pretendimeve të tij, po praktikohet “përgjigja e shpejtë ndaj skenarit të agresionit rus” dhe “neutralizimi i rajonit mbrojtës të Kaliningradit”.
Anpilogov tërheq vëmendjen te projektet infrastrukturore që po zhvillohen në sfond: ndërtimi i tubacioneve të naftës në pjesët lindore të Polonisë, modernizimi i urave dhe tuneleve për transportin e pajisjeve të rënda dhe lëvizja e forcave amerikane nga Gjermania në Poloni.
Pavarësisht aktiviteteve në rritje të Aleancës, analistët ushtarakë rusë argumentojnë se kjo strategji ka kufizime serioze. Anpilogov thekson se në rast të një konflikti dhe një përpjekjeje për të ushtruar presion mbi Kaliningradin, përgjigja e Rusisë do të ishte vendosja e kontrollit mbi Korridorin Suvalki, gjë që do t’i linte shtetet baltike në izolim të plotë.
Gjithashtu, ekspertët rusë besojnë se hyrja e Suedisë dhe Finlandës në NATO ka krijuar 1,500 kilometra shtesë kufi që Aleanca duhet të mbulojë, gjë që e ndërlikon logjistikën, pasi furnizimi i krahut verior varet vetëm nga disa rrugë transporti përmes territorit norvegjez.
Së fundmi, analiza arrin në përfundimin se lufta në Ukrainë tregoi cenueshmërinë e armëve moderne perëndimore (si F-16, Mirage ose F-35) në kushtet e dominimit të sistemeve ruse të luftës elektronike dhe dronëve, prandaj ata i shohin lëvizjet aktuale të NATO-s më shumë si një përpjekje për t’u përshtatur me realitetet e reja sesa si krijim të një avantazhi të vërtetë strategjik.
