Ato pak herë që kam shkruar për Madonnën, kam ndjerë sikur po hyja në një territor të huaj. Ajo është aq e adhuruar nga komuniteti gej, fëmijët e modës, neofeministët, gratë e pjekura që luftojnë diskriminimin mbi bazën e moshës, aq shumë e lavdëruar për arsye krejtësisht të palidhura me muzikën e saj, saqë nëse shkruaj se kënga e saj e re, për shembull, nuk është asgjë e veçantë, kam frikë se do të humbas miq dhe ndjekës pa asnjë faj timin.
Për fat të mirë, albumi i saj i ri, Confessions II, më nxor nga kjo situatë e vështirë. Askush nuk e di nëse do të mbetet në histori si ikonë, por është me të vërtetë vepra e saj më e mirë në 20 vjet, siç thonë të gjithë. Është me të vërtetë rikthimi i saj në dance-pop të nivelit të lartë. Ekstrovert, i pakufizuar, ngritës për ata që ende kërcejnë, plotësisht i përshtatshëm për ata që do ta shqyrtojnë nga karriget e tyre me syze presbiopike duke kërkuar për papërsosmëri, albumi ka sukses në të gjitha nivelet.
Nëse mund të ishte më e shkurtër? Sigurisht. Por gjithsesi, shumica e njerëzve do ta izolojnë këngën e tyre të preferuar në një listë dëgjimi në Spotify ose do ta dëgjojnë rastësisht njërën prej tyre në një ritëm. Personalisht, unë veçoj Danceteria – një homazh për klubin legjendar të Nju Jorkut me të njëjtin emër, i cili në vitet ’80 ngacmoi audiencën e klubeve të rokut dhe diskotekave gej në festa të dehura ku gjithçka mund të ndodhte. Madonna këndoi atje për herë të parë në moshën 24 vjeç. Pothuajse 68 vjeç sot, ajo na fton të kërcejmë si atëherë, dhe ne shfletojmë telefonat tanë duke menduar se nuk jemi më aq të rinj.
NË GRAMFONA
Koha e Armagideon: Kur Punk Met Dub (1978-1984)
Pasi eksploron marrëdhënien midis punk dhe reggae, Cherry Red Records shkon një hap më tej, duke hedhur dritë mbi epokën kur punk përzihej me dub. Këtu hasim grupet Clash, XTC, grupet Pop dhe grupe më të panjohura, në këngë “të harruara” me një ritëm ngjitës.
