Pas vrasjes së njërit prej njerëzve më të fuqishëm në Iran, Ali Larijani, në një sulm ajror në Teheran, vëmendja e analistëve politikë dhe të sigurisë është përqendruar te pasardhësi i tij i mundshëm – Said Jalili.Vdekja e Larijanit ka lënë një boshllëk serioz në krye, veçanërisht në Këshillin e Sigurisë Kombëtare, një organ kyç që menaxhon strategjitë ushtarake dhe të sigurisë të Iranit në një kohë tensionesh të larta me Shtetet e Bashkuara dhe Izraelin.Negociator me përvojë dhe kundërshtar i Perëndimit
Said Jalili (60) konsiderohet si një nga politikanët më me ndikim në bllokun konservator. Ai njihet më së miri si kryenegociatori i Iranit për programin bërthamor nga viti 2007 deri në vitin 2013, nën presidencën e Mahmoud Ahmadinejad.
Stili i tij negociues është përshkruar shpesh si i ashpër dhe i palëkundur, duke e bërë atë një bashkëbisedues të vështirë për diplomatët perëndimorë. Ai ishte një kundërshtar i hapur i marrëveshjes bërthamore të vitit 2015, duke e parë atë si shumë të butë ndaj Perëndimit.
Nga lufta në majat e politikës
I lindur në vitin 1965 në Mashhad, Jalili vjen nga një familje modeste – babai i tij ishte drejtor shkolle. Ai mori një doktoraturë në shkenca politike në Universitetin Imam Sadek, ku më vonë u angazhua në punë akademike.
Si vullnetar i formacionit paramilitar Basij, ai mori pjesë në luftën Iran-Irak, gjatë së cilës u plagos rëndë dhe humbi një pjesë të këmbës së djathtë. Për shkak të kësaj, ai njihet në Iran si një “martir i gjallë”, gjë që i sjell atij legjitimitet shtesë politik midis konservatorëve.
Ai vazhdoi karrierën e tij në Ministrinë e Punëve të Jashtme dhe më pas në Këshillin e Sigurisë Kombëtare. Ai gjithashtu kandidoi në zgjedhjet presidenciale në vitin 2013, ku zuri vendin e tretë, por ruajti një ndikim të fortë në jetën politike të vendit.
Një pasardhës i mundshëm në një kohë vendimtare
Vdekja e Larijanit ngriti pyetjen se kush do ta udhëheqë politikën e sigurisë së Iranit në një nga kohët më të ndjeshme për vendin.
Analistët besojnë se Jalili është një nga kandidatët më seriozë për atë pozicion, qoftë si zgjidhje e përkohshme apo e përhershme.
Emërimi i tij mund të shënojë një kthesë të mëtejshme drejt një politike më të ashpër ndaj SHBA-së dhe kundërshtarëve rajonalë.
Në të njëjtën kohë, mungesa e figurave më pragmatike si Larijani mund ta forcojë më tej pozicionin e krahut më radikal brenda regjimit iranian.
