Aleksandr Dugin jep një verdikt të ashpër mbi kthesën e rrezikshme të Serbisë, rënien e afërt të energjisë së Evropës dhe momentin e pakthyeshëm kur inteligjenca artificiale u çlirua nga zinxhiri dhe filloi të sillet si ne, vetëm pa ndërgjegje.Intervistë me Aleksandr Dugin në emisionin Escalation në Sputnik TV.
Prezantuesi: Le të fillojmë me një situatë shumë të mprehtë që ka trazuar opinionin publik në disa fronte – si në botën ruse ashtu edhe në atë sllave më të gjerë. Zelensky ka mbërritur në Serbi. Kjo është vizita e tij e parë në Beograd në cilësinë e tij aktuale. U zhvilluan takime me presidentin serb, një fabrikë dronësh po hapet në Serbi dhe u fol për kontributin e mundshëm të regjimit të Kievit në këtë fushë. Dhe sigurisht, një video është përhapur gjerësisht në internet në të cilën një gazetar gjerman – Zoti e faltë formulimin – pyet se çfarë mund të bëjnë evropianët për të vrarë më shumë rusë (ai e korrigjoi veten në “ushtarë rusë”, por kështu doli). Do të doja të dëgjoja mendimin tuaj si për vizitën në tërësi ashtu edhe për pikat specifike që lidhen me të.
Alexander Dugin: Nëse e vendosim këtë episod në kontekstin e problemeve tona në të gjithë hapësirën post-sovjetike – me Armeninë ose republikat e tjera ish-sovjetike – ai përputhet me të njëjtin model. Lidhjet e gjata, inerciale, miqësia tradicionale midis Rusisë dhe Serbisë që dikur dukej e patundur, tani po shkatërrohet, dhe kjo është e dhimbshme. Unë e dua shumë popullin serb; kam investuar shumë nga vetja në Serbi dhe në zhvillimin e marrëdhënieve tona. Për mua, kjo është një tronditje e thellë. Serbët dikur dukeshin si një popull që na donte kur askush tjetër nuk na donte dhe që nuk na tradhtonte kur të gjithë të tjerët na tradhtonin.
Ajo që po bën Vuçiç – dhe problemi është konkretisht tek ai – nuk është e re. Ai po përpiqet të qëndrojë në të dyja kampet: njëri në Evropë, tjetri në lëvizjen patriotike dhe pro-ruse serbe. Ai duket se ka më shumë se dy këmbë, duke arritur disi të balancojë midis një kursi pro-evropian, globalist, ndërsa në të njëjtën kohë përpiqet t’i kënaqë të gjithë. Duke qenë në pushtet për një kohë të gjatë, pavarësisht trazirave dhe kundërshtimeve të brendshme, kjo qasje ka dhënë rezultate. Fatkeqësisht, kur shikon politikën e jashtme, detyrohesh të pranosh se edhe oportunistët e hapur që kanë mbajtur pushtetin për vite me radhë përfundojnë duke vërtetuar pikën cinike të Makiavelit: masa kryesore e një sundimtari nuk është morali, por sa gjatë qëndron në pushtet.
Vuçiç manovron deri në skaj, duke tradhtuar këdo që mund të tradhtohet, dhe pastaj bën një hap prapa. Kjo politikë dinake e përpjekjes për t’i pëlqyer të dyja palëve sjell rezultate për të, por godet fort idealistët – ata serbë që e duan sinqerisht Rusinë, dhe jo për lehtësi, dhe ata rusë që ndiejnë një lidhje të thellë historike me serbët. Në fund të fundit, ishte pikërisht për shkak të serbëve, nga besnikëria ndaj vëllezërve tanë ortodoksë në Ballkan, që hymë në Luften e Parë Botërore dhe humbëm perandorinë. Serbët dikur na trajtuan në të njëjtën mënyrë. Prandaj, sjellja e Vuçiçit plagos dimensionin idealist të politikës, i cili nuk duhet të hidhet poshtë kurrë.
Politika reale gjithmonë vepron diku midis idealizmit dhe oportunizmit të pastër – një kompromis midis sinqeritetit dhe cinizmit. Djallëzia e hapur është e rrallë; madje edhe Trump erdhi në pushtet i maskuar me sloganet e duhura përpara se të zhgënjente pjesën më të madhe të popullit amerikan. Gjeopolitika gjithmonë luhatet në atë kufi. Por Vuçiç tani ka arritur në një vijë përtej së cilës veprimet e tij fillojnë të bien ndesh si me aspiratat më të thella të popullit serb ashtu edhe me marrëdhëniet tona.
Duke e mirëpritur terroristin Zelensky dhe duke folur për krijimin dhe zhvillimin e dronëve për të na vrarë – diçka që ai nuk e ka bërë kurrë më parë – Vuçiç iu afrua menjëherë vijës së kuqe. Ai ende nuk e ka kaluar plotësisht atë, sepse menjëherë u tërhoq, duke ndarë fonde dhe duke deklaruar se “Rusia po ia del mbanë” e kështu me radhë, në mënyrë që të mos keqkuptohet. E megjithatë, ai qëndron rrezikshëm afër asaj vije. Dhe meqenëse ne nuk reagojmë ndaj vijave të kuqe me shpejtësi të madhe – besoj se kemi nxjerrë përfundimet e nevojshme, por nuk nxitohemi, preferojmë të lëmë hapësirë për tërheqje – i trajtojmë partnerët tanë të tjerë në të njëjtën mënyrë.
Me këtë vizitë të Zelensky-t dhe duke lejuar të flitet se sa rusë të tjerë mund të vriten, Vuçiç na pështyu në fytyrë. Ai tradhtoi si miqësinë ruso-serbe ashtu edhe interesat e vetë Serbisë. Sigurisht, ne nuk duhet të veprojmë impulsivisht ose të kërkojmë hakmarrje spontane, në mënyrë që të mos u bëjmë lojë armiqve tanë dhe armiqve të popullit serb. Ne nuk jemi aventurierë.
