Vrasja e kujtdo është një krim i rëndë. Aq më tepër kur viktima është një turist që ka ardhur në Shqipëri për të pushuar, për të shijuar vendin dhe për t’u kthyer në shtëpi me kujtime të mira. Përballë një ngjarjeje të tillë nuk ka vend për relativizim: krimi duhet zbardhur, autori duhet të përballet me drejtësinë dhe përgjegjësia duhet të jetë e plotë.
Por një gjë është dënimi i një krimi dhe krejt tjetër është shndërrimi i një tragjedie në një alarm kombëtar për sigurinë e vendit dhe turizmin shqiptar.
Nga një ngjarje tragjike deri te përfundimi se Shqipëria është një vend “i pasigurt”, “jashtë kontrollit” apo se turizmi po shkon drejt “dështimit”, ka një distancë që nuk duhet kapërcyer me lehtësi.
Siguria e një vendi nuk matet me një ngjarje të vetme, sado e rëndë dhe e dhimbshme të jetë ajo. Ajo vlerësohet përmes statistikave të kriminalitetit, tendencave në kohë, përsëritjes së ngjarjeve, reagimit të institucioneve dhe aftësisë së shtetit për të parandaluar e goditur krimin. Siguri absolute nuk ekziston askund në botë, as në vendet që konsiderohen prej vitesh destinacione të konsoliduara turistike.
Prandaj, përpara se të nxjerrim përfundime, duhet të presim të vërtetën e hetimit.
Si nisi konflikti? Çfarë ndodhi realisht në ato momente? A kishte konsum të alkoolit? Kush e nisi përplasjen? A pati mjete të forta apo prerëse? Si u përshkallëzua situata deri në një fund tragjik? A reagoi siç duhet personeli i sigurisë? A kishte mundësi që ngjarja të parandalohej?
Këto janë pyetje serioze dhe legjitime. Por përgjigjet e tyre duhet t’i japë hetimi, provat dhe drejtësia. Jo rrjetet sociale, jo portalet që nxitojnë të ndërtojnë versionin e tyre dhe aq më pak politika, e cila shpesh e sheh çdo tragjedi si një mundësi për betejën e radhës.
Politika ka të drejtë të kërkojë llogari nga qeveria. Opozita ka të drejtë të kritikojë institucionet. Media ka detyrimin të informojë. Por askush nuk ka të drejtë ta përdorë një tragjedi njerëzore për të prodhuar një panik që mund t’i shkaktojë turizmit shqiptar një dëm shumë më të madh se vetë ngjarja.
Sepse një gjë është të kërkosh më shumë siguri, më shumë kontroll dhe përgjegjësi institucionale. Dhe krejt tjetër është t’u japësh njerëzve jashtë Shqipërisë mesazhin se këtu turistët rrezikojnë jetën në çdo hap.
Kjo nuk i shërben askujt.
Nuk i shërben familjes së viktimës, e cila kërkon drejtësi. Nuk i shërben hetimit, i cili ka nevojë për qetësi dhe profesionalizëm. Nuk i shërben qytetarëve shqiptarë dhe, mbi të gjitha, nuk i shërben turizmit, i cili është bërë një prej sektorëve më të rëndësishëm të ekonomisë shqiptare.
Krimi duhet dënuar pa asnjë ekuivok.
Autori duhet të përgjigjet përpara ligjit.
Nëse ka përgjegjësi të tjera, ato duhet të dalin në dritë.
Por drejtësia nuk bëhet duke prodhuar panik. Dhe një vend nuk mbrohet duke e shpallur publikisht më të pasigurt nga sa është në të vërtetë.
Shqipëria duhet të mësojë nga çdo tragjedi, të forcojë sigurinë dhe të nxjerrë përgjegjësitë deri në fund. Por duhet të dijë edhe të dallojë mes llogaridhënies dhe alarmizmit, kritikës dhe propagandës, informimit dhe panikut.
Një tragjedi kërkon drejtësi.
Një shtet serioz kërkon të vërtetën.
Dhe një shoqëri e përgjegjshme nuk duhet ta kthejë dhimbjen në një fabrikë paniku.
