Një burrë që pretendonte se ishte rritur nga ujqërit ka ndërruar jetë në moshën 80-vjeçare.
Marcos Rodríguez Pantoja, i ashtuquajturi “Mowgli i Spanjës “, ishte izoluar plotësisht nga shoqëria njerëzore që nga mosha shtatë vjeç.
Roja Civile e zbuloi të riun, në atë kohë 19 vjeç, duke bredhur nëpër vargmalin Sierra Morena me katër këmbë, zbathur dhe gjysmë të zhveshur.
Duke psherëtirë në përgjigje të pyetjeve dhe me kallo të trasha në duar dhe këmbë, oficerët e tronditur pyesnin veten se si kishte mbijetuar kaq gjatë në shkretëtirë.Më vonë ai pohoi se një ujk nënë e mësoi si të gjente manaferra dhe kërpudha për të ngrënë – dhe madje i hodhi copa mishi për të mbijetuar .
Marcos, i cili jetonte në provincën veriore spanjolle të Ourense, ndërroi jetë më 15 gusht, në moshën 80 vjeç.
I lindur në vitin 1946, nëna e Marcos vdiq kur ai ishte vetëm tre vjeç – dhe kur babai i tij u martua përsëri, ai dyshohet se u abuzua nga njerka e tij.
Duke jetuar në varfëri, babai i tij e dërgoi – ose ndoshta e shiti – të punonte për një bari dhish në male.
Por kur burri i moshuar ndërroi jetë papritur, ai e la Markosin, atëherë rreth shtatë vjeç, të kujdesej vetë për veten e tij.
Ai kujtoi se si një ujkonjë u kujdes për të, duke thënë: «Pasi i ushqeu këlyshët e saj, ajo më hodhi një copë mishi.»
“E mora, e hëngra dhe mendova se do të më kafshonte, por ajo nxori gjuhën jashtë dhe filloi të më lëpinte. Pas kësaj, unë isha një nga familjarët.”
Spanjolli i ri kishte gjithashtu një gjarpër shtëpiak të cilin e ushqente me qumësht dhie, por që përfundimisht u zbulua nga Garda Civile në vitin 1965.
Policët u detyruan ta lidhnin dhe ta mbyllnin gojën sepse ai vazhdonte të kafshonte oficerët.
Kur babai i tij – i cili nuk u akuzua kurrë për abuzim me fëmijë – e pa përsëri, komenti i tij i vetëm ishte të thoshte se djali i tij kishte humbur xhaketën.
Pas “shpëtimit” të tij nga Garda Civile, Marcos pati vështirësi të përshtatej me jetën moderne.
Në një intervistë të vitit 2018, ai tha se i donte kafshët më shumë sesa njerëzit dhe se “ditët më të lumtura të jetës sime” i kishte kaluar në natyrë.
«Nuk mund ta përballoja kaq shumë zhurmë, makinat dhe njerëzit që ecnin para e mbrapa si milingona», i tha ai BBC-së .
“Por të paktën milingonat shkojnë të gjitha në të njëjtin drejtim. Njerëzit shkojnë kudo. Kisha frikë të kaloja rrugën.”
Ai shtoi se njerëzit qeshën me të sepse nuk e kuptonte futbollin apo politikën moderne .
Puna ishte gjithashtu e vështirë sepse kolegët përfituan nga naiviteti i tij për ta mashtruar dhe për t’i marrë para .
Megjithatë, përpjekja për t’u kthyer në tufën e ujqërve të fëmijërisë ishte e pamundur.
Duke folur për El Pais, ai tha: “Mund ta kuptosh që janë aty, i dëgjon duke gulçuar, të dridhen morrat… por nuk është aq e lehtë t’i shohësh.”
“Ka ujqër dhe nëse i thërras, ata do të përgjigjen, por nuk do të më afrohen,”
“Unë mbaj erë si njerëzit, përdor kolonjë.”
Historia e tij ngjalli interes në mbarë botën – me një tezë doktorature që u shkrua për jetën e tij, si dhe një film të vitit 2010 të quajtur “Midis Ujqërve”.
