Profesori amerikan i psikologjisë James Bedford vdiq më 12 janar 1967, por trupi i tij nuk u varros kurrë. Në vend të kësaj, ai u ngri në një temperaturë jashtëzakonisht të ulët, me shpresën se një ditë mjekësia do të ishte aq e përparuar sa do të ishte e mundur ta sillnin përsëri në jetë. Pothuajse gjashtë dekada më vonë, trupi i tij mbahet ende në një rezervuar të veçantë dhe ajo që zbuluan ekspertët gjatë një ekzaminimi në vitin 1991 tërhoqi shumë vëmendje.
Bedford ishte 73 vjeç kur vdiq nga kanceri. I vetëdijshëm se mjekësia e asaj kohe nuk mund ta ndihmonte, ai vendosi t’ia dorëzonte trupin e tij metodës së atëhershme plotësisht eksperimentale të njohur si krionikë, shkruan Nova .
Ideja ishte e thjeshtë, por jashtëzakonisht ambicioze. Nëse trupi ruhet në një temperaturë shumë të ulët menjëherë pas vdekjes, ndoshta në të ardhmen shkencëtarët do të gjejnë një mënyrë për të riparuar indet e dëmtuara, për të kuruar sëmundjet dhe për të rivendosur funksionet jetësore.
Kështu, më 12 janar 1967, Bedford u bë personi i parë, trupi i të cilit u ruajt në mënyrë kriogjenike pas vdekjes.
Pasi u shpall vdekja, një ekip mjekësh dhe mbështetësish të krionikës filluan procesin e ftohjes. Akulli dhe agjentë kimikë të veçantë u përdorën për të zvogëluar dëmtimin e indeve gjatë ngrirjes.
Trupi u ftoh fillimisht me akull të thatë, dhe më pas u vendos në një rezervuar të veçantë me azot të lëngshëm, në të cilin temperatura mund të arrijë minus 196 gradë Celsius.
Çfarë zbuluan kur hapën kapsulën?
Trupi i Bedford u zhvendos disa herë gjatë dekadave në vijim për shkak të kostove të magazinimit, arsyeve teknike dhe mosmarrëveshjeve ligjore. Djali dhe gruaja e tij u përpoqën të përmbushnin dëshirën e tij të fundit, pavarësisht kundërshtimit të disa anëtarëve të familjes që donin një varrim tradicional.
Momenti më interesant ndodhi më 25 maj 1991, kur ekspertët e organizatës Alcor hapën rezervuarin e vjetër kriogjenik për të transferuar trupin në një sistem më modern ruajtjeje.
Ishte ekzaminimi i parë i detajuar i gjendjes së tij në 24 vjet.
Sipas një raporti të përpiluar nga eksperti i krionikës Mike Darwin, trupi i Bedford ishte çuditërisht i ruajtur mirë nga jashtë. Pamja e tij madje të jepte përshtypjen se ishte më i ri se ç’ishte në kohën e vdekjes.
Megjithatë, inspektimi zbuloi edhe disa dëmtime. Lëkura në qafë dhe në pjesën e sipërme të gjoksit ishte e çngjyrosur, kornea u zbardh për shkak të ngrirjes dhe u vunë re çarje sipërfaqësore në disa pjesë të trupit.
Një nga zbulimet më të rëndësishme ishte se pjesë të akullit të zakonshëm të përdorur në ngrirjen origjinale e ruanin ende strukturën e tyre.
Ky ishte një tregues i fortë se trupi nuk ishte shkrirë gjatë dekadave të mëparshme.
Megjithatë, ekspertët nuk mundën të përcaktonin gjendjen e organeve të brendshme dhe të trurit, sepse ekzaminimi u krye ndërsa trupi ishte i zhytur në azot të lëngshëm, në mënyrë që të mos nxehej.
Ku është trupi i James Bedford sot?
Trupi i Bedfordit është ende sot, sipas informacionit të disponueshëm, në Fondacionin Alcor Life Extension në Scottsdale, në shtetin amerikan të Arizonës.
Pothuajse 60 vjet pas vdekjes së tij, eksperimenti që ai nisi vazhdon.
Ndërkohë, teknologjia e ruajtjes kriogjenike ka përparuar. Metodat moderne përdorin një proces të njohur si vitrifikim, i cili përpiqet të parandalojë formimin e kristaleve të akullit që mund të dëmtojnë seriozisht qelizat dhe indet.
Megjithatë, ekziston një fakt kyç që përkrahësit e kësaj teknologjie nuk mund ta injorojnë.
Deri më sot, asnjë njeri që është ruajtur kriogjenikisht pas vdekjes nuk është rikthyer me sukses në jetë. Shkenca ende nuk e ka teknologjinë për të ringjallur një person pas një procedure të tillë.
Për shkak të kësaj, rasti i Bedfordit mbetet një nga eksperimentet më të jashtëzakonshme në historinë e mjekësisë. Trupi i tij është i ruajtur nga prishja normale, por kjo nuk do të thotë se është e mundur ta ringjallësh përsëri.
Për momentin, njeriu që vendosi në vitin 1967 t’ua linte të ardhmen e tij brezave që ende nuk do të lindnin, është ende vetëm një pjesë e një eksperimenti, rezultati përfundimtar i të cilit është i panjohur.
