Shkruan Zejdush KASTRATI
Para vitit 1999, korrupsioni në media ekzistonte, por ishte i vogël, pothuajse i padukshëm në krahasim me atë që erdhi më pas. Ishte një korrupsion i varfër: një qingj, disa pula, ndonjë drekë apo darkë. Një formë primitive, e lidhur me rrethanat e kohës, por që ende nuk e kishte kapur thelbin e medias si instrument pushteti dhe fitimi.
Pas luftës, gjithçka ndryshoi. Media nuk u çlirua — u pushtua. U kthye në një fushë beteje ku nuk fitonte e vërteta, por ai që paguante më shumë. Korrupsioni nuk ishte më devijim; u bë sistem. U instalua me vetëdije, u ushqye nga interesa politike dhe ekonomike, dhe u mbrojt nga një rrjet i ndërsjellë gazetarësh dhe pushtetarësh që ndanin të njëjtën tavolinë përfitimi.
Nuk është më sekret kush e ndërtoi këtë realitet. Emrat dihen. Historitë dihen. Dhe megjithatë, heshtja vazhdon. Sepse media, që duhej të ishte roje e demokracisë, u shndërrua në një biznes të paprekshëm, ku lajmi shitet, heshtja blihet dhe e vërteta negociohet.
Sot, korrupsioni në media nuk fshihet më — ai ekspozohet pa turp. Është bërë trend, standard, madje edhe model suksesi për shumëkënd. Gazetaria e ndershme është përjashtim, jo rregull. Ndërsa publiku, i bombarduar me informacione të manipuluara, gradualisht humb aftësinë për të dalluar të vërtetën nga propaganda.
Ky nuk është më thjesht problem etik. Është krizë e thellë shoqërore. Sepse kur media bie, bie edhe besimi. Dhe kur besimi zhduket, hapet rruga për manipulim masiv, për kapje të shtetit dhe për një shoqëri që nuk di më kë të besojë.
Më e rrezikshmja? Ky sistem tashmë ka krijuar imunitet. Askush nuk mban përgjegjësi. Askush nuk ndëshkohet. Përkundrazi, shpërblehen ata që përshtaten më mirë me këtë realitet të deformuar.
Prandaj, pyetja nuk është më nëse korrupsioni në media duhet ndalur. Pyetja është: kush ka guximin ta përmbysë këtë sistem, kur pothuajse të gjithë kanë diçka për të humbur prej tij?
