Kuratorja portugeze e artit dhe bashkëthemeluese dhe presidente e organizatës kulturore Experimenta, Guta Moura Guedes, shkruan për atë që e motivon në qytetin e saj.
E dua Lisbonën sepse…
Mbi të gjitha për dritën e saj – një dritë pothuajse materiale. Por edhe për topografinë e saj, për mënyrën se si shpaloset mbi kodra, kurrë e sheshtë dhe kurrë joaktive. Për ngjyrat e saj: jacarandat ngjyrë jargavani kur çelin, bluja argjendtë e Tagos, e cila më shumë kujton detin sesa një lumë. Për lagjet e saj të ndryshme, por edhe për larminë, ritmin dhe shkallën njerëzore – bukur e ekuilibruar, sensuale, pothuajse muzikore.
Shëtitje e së dielës
Shëtitja ime e preferuar ndjek lumin. Filloj nga ndërtesa historike që dikur strehonte fabrikën e litarëve detarë të Lisbonës dhe që tani pret ekspozita arti (Cordoaria Nacional), kaloj pranë Muzeut Kombëtar të Karrocave (Museu Nacional dos Coches), kaloj urën për këmbësorë të projektuar nga Amanda Levet, kaloj pranë muzeut MAAT dhe vazhdoj drejt anës së Belémit . Nga atje marr tragetin dhe drekoj në Adega da Trafaria , çuditërisht të thjeshtë . Ulem jashtë dhe shijoj atmosferën unike të bregut jugor të lumit Tago.
Natën e së premtes për pije
Në tarracën e hotelit Bairro Alto , duke shijuar një gotë verë të bardhë të ftohtë nga vreshtaria Quinta da Boa Esperança. Duke parë diellin teksa perëndon në lumë dhe natën që po vjen ngadalë. Dhe duke qëndruar pak më gjatë, për të shijuar një nga gatimet më emblematike të shefit Nuno Mendes: guacat e detit mbi bukë të thekur.
Diamant i fshehur
Një vizitë në rezervuarët e harruar të ujit Mãe d’Água das Amoreiras , të fshehur brenda kopshtit Jardim das Amoreiras , në Príncipe Real. Një infrastrukturë sekrete dhe poetike, pothuajse e fshirë nga kujtesa kolektive, ku qyteti zbulon inteligjencën e tij nëntokësore.
Dhe një dozë arti
Në Fundação Arpad Szenes – Vieira da Silva , për autoportretin e piktores së famshme portugeze Elena Vieira da Silva. Një pasdite në Fondacionin Calouste Gulbenkian , duke ecur ngadalë, pa program. Një ndalesë në hapësirën e re të artit Pavilhão Julião Sarmento është gjithashtu një domosdoshmëri.
Në humor për kafe
Një prego (sanduiç tradicional portugez me mish) te O Trevo , nëse i duroni aromat e forta. Ose ushqime deti dhe pasteis di bacalao (kroketa merluci) në ballkonin prej druri të Gambrinus . Nëse dëshironi diçka të ëmbël, shijoni një pastel de nata te pastiçeria Castro .
Duke dalë për darkë
Unë rekomandoj restorantet JNCQUOI , restorantet José Avillez, si dhe Canalha dhe Essencial – secili ka karakterin e vet, por të gjitha janë të rrënjosura thellë në kulturën moderne të qytetit.
Blerje
Në Livraria Bertrand – libraria më e vjetër në botë, e themeluar në vitin 1732 – ose në Kolovrat Lab, ku takohen moda, artizanati, dizajni dhe krijimi eksperimental.
Suveniri perfekt
Një libër me poezi nga Fernando Pessoa ose Herberto Elder . Ose një copë filigrani: Vathët janë të shkëlqyera, por ndër më të bukurat janë gjerdanët Contas de Viana – delikate, të përjetshme dhe thellësisht portugeze.
