Nga Zejdush Kastrati
Me këtë kastë aktuale të liderëve opozitarë, të mbështetur nga një aparat mediatik që shpesh perceptohet si i njëanshëm, besimi publik është në rënie të lirë. Edhe kur artikulohet ndonjë e vërtetë, ajo humbet peshë sepse burimi nuk konsiderohet i besueshëm. Në këtë klimë, është iluzion të pritet që opozita të ngjitet më lart në ranglistë krahasuar me zgjedhjet e kaluara — përfshirë edhe ato të 7 qershorit. Kosova nuk vuan nga mungesa e problemeve, por nga mungesa e një opozite që di t’i përfaqësojë ato me serioz dhe integritet. Ajo që shihet sot është një përzierje e retorikës së ashpër, protagonizmit bosh dhe përçarjes së brendshme. Në vend të një vizioni alternativ, kemi gara egoje; në vend të koordinimit, kemi fragmente që punojnë kundër njëra-tjetrës. Një opozitë e fortë kërkon lidership që frymëzon dhe bashkon, jo figura që polarizojnë dhe konsumojnë energji në konflikte të brendshme. Por klanizimi dhe interesat e ngushta kanë krijuar një strukturë që i shërben vetes, jo qytetarit. Në këtë gjendje, opozita nuk është vetëm e dobët — është e parëndësishme. Dhe kjo është ndoshta kriza më e madhe politike: jo kush qeveris, por fakti që alternativa nuk bind askënd.
