Futbolli ishte jeta që dëshironte Faten Ben Omar El Azizi. Ajo kishte luajtur prej kohësh në ligën rajonale marokene për Atlético Tetuán të Maghrebit, një klub uniformat e të cilit ngjanin me ato të Atlético Madrid të Spanjës. Ditën që ajo u mbyt muajin e kaluar, një nga gati 150 viktimat e një përpjekjeje masive për të kaluar në enklavën spanjolle të Ceutës, nënës së saj iu tha se Faten sapo i ishte dhënë viza për në Spanjë, raporton Guardian .
Futbolli si një shpëtim i pamjaftueshëm
Trajnerja e klubit thotë se i pëlqyen shumë seancat stërvitore, të cilat zhvilloheshin të martat në fushë dhe të enjten në plazhin pranë Tetouanit në Marokun verior, ku 26-vjeçarja jetonte me familjen e saj.
Megjithatë, të luash në ligën e futbollit të femrave në Marok nuk ishte një pagë e mjaftueshme për të jetuar. Për një fitore, ajo merrte rreth 260 dirhemë, që është rreth 25 euro, dhe për një humbje, asgjë. Kjo nuk ishte e mjaftueshme për të mbështetur nënën e saj, dy vëllezërit e motrat dhe të afërmit e tjerë, veçanërisht pasi babai i saj vdiq kur ajo ishte 12 vjeç.
Kjo është arsyeja pse, përveçse luante futboll, ajo punonte edhe në varrezat më të vjetra në Tetouan, duke pastruar varre dhe duke u shitur vizitorëve degëza borziloku, të njohura si rayhan, të cilat në traditën myslimane shoqërohen me bekimin e të ndjerit.
“Ajo ëndërronte të arrinte Evropën përmes futbollit”, thotë nëna e saj, Jamilla. Në vend të kësaj, Faten u varros në varrezat ku punonte. Ajo u mbyt më 30 korrik ndërsa përpiqej të notonte nga Maroku në Ceuta, një enklavë spanjolle jo shumë larg Tetouanit.
Pakënaqësia e të rinjve dhe stadiumet e shtrenjta
Faten ishte një nga të paktën 141 personat që vdiqën gjatë një kalimi masiv në territorin spanjoll nga Afrika e Veriut muajin e kaluar, sipas grupit për të drejtat e migrantëve Caminando Fronteras. Shumica e viktimave, të cilat u mbytën ose u shtypën në kufirin tokësor, besohet se kanë qenë nën 35 vjeç.
Vdekjet vijnë më pak se një vit pas një serie protestash të të rinjve në të gjithë Marokun, më të mëdhatë që nga Pranvera Arabe e vitit 2011. Protestuesit kanë kritikuar investimet e pamjaftueshme në shëndetësi dhe arsim, ndërsa kanë shpenzuar për stadiume të shtrenjta, ndërsa vendi përgatitet të bashkëpritë Kupën e Botës 2030 me Spanjën dhe Portugalinë.
Për Marokun, Kupa e Botës është bërë një simbol i ambicies kombëtare, por ka shkaktuar edhe debate të nxehta rreth prioriteteve të vendit. Vitin e kaluar, pothuajse 40 përqind e të rinjve të moshës 15 deri në 24 vjeç ishin të papunë. Ata që gjejnë punë shpesh punojnë për paga të ulëta, me pagën minimale bruto në sektorin privat që është rreth 300 euro në muaj.Ashtu si Faten, unë dhe shumë nga miqtë e mi nuk mund të gjejmë punë në vendin tonë. Është e vështirë të ndërtosh një të ardhme këtu”, thotë Simo, një 20-vjeçar që u kthye së fundmi në Marok pasi u përpoq të kalonte në Ceuta.
Një telefonatë nga konsullata dhe një tragjedi e dyfishtë
Jamilla thotë se vajza e saj ëndërronte për avancim dhe trajnim serioz, të cilin familja e saj nuk mund ta përballonte. Ajo kujton mëngjesin e 30 korrikut, kur mori një telefonatë. Personi në anën tjetër të linjës po kërkonte Fatenin.
“Jo, unë jam nëna e saj,” u përgjigj ajo. Oficeri më pas i tha se Fatenit i ishte dhënë një vizë spanjolle dhe se ajo duhej të shkonte në konsullatën në Tanxher me kartën e identitetit për ta marrë atë.
Nëna thotë se as nuk e dinte që vajza e saj kishte aplikuar, dhe sidomos nuk e kupton pse, nëse tashmë po priste një përgjigje, papritmas vendosi të rrezikonte jetën e saj dhe të përpiqej të kalonte në Ceuta nga deti. Ajo beson se Faten mund të ketë qenë duke u përpjekur të merrte një vizë në mënyrë jozyrtare dhe nuk priste të miratohej. Ajo nuk e di se çfarë lloj vize ishte ose ku saktësisht planifikonte të udhëtonte.
Në javët e fundit, thotë ajo, vajza e saj është bërë jashtëzakonisht e qetë, e trishtuar dhe e tërhequr. “Ajo dukej e hutuar”, thotë Jamilla.
Pasi Faten u zhduk, familja e saj e kërkoi gjithë natën. Më në fund, një i ri erdhi në shtëpi dhe e pyeti nëse kishte veshur bluzë me mëngë të gjata. Ai u tha atyre se ajo e kishte goditur kokën ndërsa po kalonte rrugën. Jamilla nuk kishte forcën të hynte në dhomën me trupat e të vdekurve. “Nuk doja që ajo imazh të më ngulitej në kujtesë”, thotë ajo. Trupi u identifikua nga motra e saj.
Tragjedia e familjes nuk mbaroi me kaq. Pasi mësoi se Faten ishte përpjekur të kalonte kufirin, Jamilla zbuloi se edhe dy fëmijët e tjerë të saj ishin larguar. Djali më i madh arriti të arrinte në Ceuta dhe e kontaktoi atë, por nëna është ende duke pritur lajme për vajzën e saj 14-vjeçare, e cila besohet se gjithashtu ka mbërritur në territorin spanjoll. “Tani kam mbetur vetëm, pa fëmijë”, përfundon ajo.
