“Nuk mund të gëzohem për vdekjen e askujt, as të tijën. Dhe nuk do të gëzohem”, tha avokati dhe ish-i burgosuri Satko Mujagiq për Danas pas lajmit se gjenerali i Ushtrisë së Republikës Srpska dhe krimineli i dënuar i luftës Ratko Mladiq kishte vdekur.
Komenti i Mujagiq-it për dje kur mësoi për vdekjen e Mladić-it transmetohet i plotë:
“Po mendoj për ebejkën time, Zlata Krkiq, e cila qëndroi në shtëpinë në Kozarac më 25 maj 1992 dhe u bë një nga qindra të ‘zhdukur’, të hedhur në ndonjë gropë…
Por unë këndova sot në makinë me Dinkën.
Është një mbrëmje e bukur, pak e ftohtë, zogjtë po këndojnë (si në Kiev të Kroacisë në verën e vitit 1991, siç tha Mlladiç para kamerave ndërsa ‘fshati i bukur’ kroat po digjej pas tij).
Ashtu si në vitin 1992, ‘qyteti im i bukur i Kozaracit’ (siç shkroi një historian shumë kohë më parë), si dhe ato fshatra të bukura përreth Prijedorit, Vishegradit, Foçës, Sanski Mostit tim…)
Dielli po perëndon ngadalë, asnjë re në qiell…
Që nga sot është hedhur në koshin e plehrave të historisë.
“Më vjen keq ta lë Saraj Bosnjën, aman ta lë…”.
