Për vite me radhë, lufta në Ukrainë ka qenë në thelb në një ngërç. Vija e frontit ka lëvizur me një ritëm jashtëzakonisht të ngadaltë, por me një kosto dhe humbje të tmerrshme jetësh.
Vendet perëndimore mbetën kryesisht të bashkuara në mbështetjen e tyre për Ukrainën kundër Rusisë derisa Donald Trump u rikthye në Shtëpinë e Bardhë në fillim të vitit të kaluar. Që atëherë, ndihma ushtarake dhe ekonomike amerikane për Kievin është zvogëluar në mënyrë drastike , duke e zhvendosur pjesën më të madhe të barrës mbi Evropën. Tani, Ukraina mund të përballet me një pikë kthese të re , sipas një analize të New York Times.
Gjatë fundjavës, pas vendimit të tij për të hequr sanksionet e SHBA-së dhe për të blerë naftë ruse , Trump shkoi një hap më tej. Ai sugjeroi që vendet evropiane të rifillojnë blerjen e gazit natyror rus .
Ideja është refuzuar kategorikisht nga shumë evropianë, por jo nga të gjithë. Alice Weidel , një udhëheqëse e partisë së ekstremit të djathtë Alternativa për Gjermaninë (AfD) , i tha parlamentit gjerman javën e kaluar se sanksionet kundër Rusisë po “shkatërronin ekonominë tonë ” .
Nga ana e saj, Marine Le Pen , udhëheqëse e së djathtës ekstreme franceze, kritikoi Bashkimin Evropian për zhvillimin e “një lufte energjetike kundër Rusisë, në një kohë kur po na mbarojnë burimet energjetike ” .
Putini ka besuar prej kohësh se vendosmëria e tij për të vazhduar luftën në Ukrainë do të rezultonte më e fortë se vullneti i aleatëve të tij perëndimorë për të vazhduar mbështetjen e Kievit. Nga njëra anë, kjo zgjedhje i ka kushtuar tashmë shtrenjtë me më shumë se një milion ushtarë të vrarë dhe të plagosur. Megjithatë, kjo strategji më në fund mund të japë rezultate në “pamjen e përgjithshme”, argumenton e përditshmja amerikane.
Loja e pritjes
Kur Putini nisi pushtimin e Ukrainës në vitin 2022 , ai vlerësoi se lufta do të ishte e shkurtër. Një nga arsyet pse kjo nuk ndodhi ishte vendosmëria dhe uniteti i ukrainasve, si dhe i aleatëve të tyre perëndimorë, për të rezistuar.
Putin thuhet se u habit nga fakti që vendet perëndimore arritën të formonin një front të bashkuar.
Kjo jo vetëm që nënkuptonte sigurimin e armëve, ndihmës financiare dhe inteligjencës për Ukrainën, por nënkuptonte gjithashtu që vendet evropiane duhej të shkëputeshin nga gazi i lirë rus , një proces që solli një kosto të konsiderueshme ekonomike si për Moskën ashtu edhe për vetë Evropën.
Gjermania , ekonomia më e madhe e kontinentit, merrte më shumë se gjysmën e gazit të saj nga Rusia para pushtimit. Sot, ajo paguan më shumë për të blerë gaz nga vendet e tjera .
Rritja e kostove të energjisë dhe implikimet e tyre ekonomike dhe politike për vendet perëndimore janë një element kyç i strategjisë së Putinit për të zgjatur luftën . Presidenti rus ka qenë gjithmonë i bindur se ishte vetëm çështje kohe para se uniteti perëndimor mbi Ukrainën të shpërbëhej, thonë tani analistët.
Kjo shpjegon pse Putini refuzoi vazhdimisht t’i jepte fund luftës, edhe kur Trump i ofroi lëshime, vëren NYT.
Gjatë fushatës së tij, Trump premtoi se mund ta përfundonte luftën brenda 24 orësh . Tre javë pasi u kthye në Shtëpinë e Bardhë, ai pati telefonatën e tij të parë me Putinin, e cila u pasua nga premtime të reja për t’i dhënë fund armiqësive. Gjashtë muaj më vonë, Trump e priti presidentin rus në Alaska me nderime, duke deklaruar se një marrëveshje armëpushimi ishte afër.
Në nëntor , Trump shtyu përpara një plan paqeje me 28 pika , i parë gjerësisht si i favorshëm për Rusinë, duke premtuar përsëri se do t’i jepte fund luftës.
Këto zhvillime zbulojnë dy elementë:
- Nga njëra anë, sa larg është i gatshëm të shkojë Putini, duke hipotekuar në thelb të ardhmen e vendit të tij, me qëllim që të vazhdojë luftën dhe të arrijë qëllimet e tij kryesore – aneksimin e territorit, çarmatimin e Ukrainës dhe përjashtimin e çdo përfshirjeje të NATO-s në vend.
- Nga ana tjetër, sa larg është i gatshëm të shkojë Trump për t’i dhënë atij atë që kërkon ?
“Infiltrimi” rus
Putini tashmë ka siguruar disa nga ato që dëshiron. Trump po blen naftë ruse, duke mbajtur një qëndrim gjithnjë e më të ashpër ndaj Ukrainës dhe duke i bërë presion Evropës që të blejë gaz rus .
Në të njëjtën kohë, shumë qeveri evropiane po dobësohen, ndërsa partitë që janë miqësore me Rusinë po forcohen , vëren gazeta amerikane.
Në Francë , Le Pen duket se është favoritja në zgjedhjet presidenciale të vitit të ardhshëm. Në Gjermani , AfD pro-ruse është tani partia më popullore.
Rritja e partive të ekstremit të djathtë në Evropë ka si shkaqe ashtu edhe dinamika të brendshme. Megjithatë, sipas disa analizave, ajo është gjithashtu e lidhur qartë me qëndrimin e tyre ndaj Rusisë.
Në të njëjtën kohë në SHBA, Trump po fajëson Presidentin ukrainas Volodymyr Zelensky për vazhdimin e luftës : “Ai nuk dëshiron ta përfundojë këtë luftë dhe ndoshta nuk e ka bërë kurrë”, shkroi presidenti amerikan në rrjetet sociale të dielën.
Në të njëjtën kohë, ai minimizoi ndikimin e bombardimeve ruse: “Rusia, për të qenë i sinqertë, është sjellë mirë në Ukrainë”, tha ai të hënën.
Retorika e presidentit amerikan ka rëndësi. Këto deklarata tregojnë vendosmërinë e Trump për ta detyruar Zelenskyn të pranojë një marrëveshje edhe nëse ajo është kryesisht e formësuar sipas kushteve të Rusisë. Dhe nëse kjo ndodh në fund të fundit, kjo do të jetë justifikimi më i madh i strategjisë së Putinit, përfundon analiza e NYT.
