Musa Kurhasku
Evelina Ajazaj-Leka, gruaja që e ktheu dashurinë për natyrën në mision shkencor dhe jetësor.
Në një kohë kur shumë të rinj largohen nga profesionet që kërkojnë sakrificë, përkushtim dhe punë në terren, emri i Evelina Ajazaj-Leka po shndërrohet në një shembull frymëzimi për brezin e ri në Kosovë.
Por ajo që e bën historinë e Evelinës edhe më të veçantë është fakti se ajo konsiderohet gruaja e vetme gjahtare aktive në Kosovë, Shqipëri, Maqedoni të Veriut dhe Mal të Zi — një fakt që e kthen emrin e saj në simbol të guximit dhe thyerjes së paragjykimeve tradicionale. Që nga viti 2020, Evelina, mbetet femra e parë dhe e vetme gjahtare në historinë 76-vjeçare të kësaj federate.
E lindur në Prizren më 25 korrik 1989, Evelina zgjodhi një rrugë jo të zakonshme për një vajzë shqiptare: botën e pyjeve, natyrës dhe mbrojtjes së kafshëve të egra. Me një përkushtim të rrallë, ajo ndërtoi një profil profesional që bashkon shkencën, edukimin dhe eksperiencën praktike në terren.
Rruga e saj akademike nisi në Universiteti i Prizrenit “Ukshin Hoti”, ku përfundoi studimet Bachelor në Shkenca të Pyjeve dhe Mjedisit, për të vazhduar më pas studimet Master në Inxhinieri Pyjore në Universiteti Bujqësor i Tiranës. Por suksesi i saj nuk mbeti vetëm në auditore universitare. Ajo arriti ta lidhë dijen me praktikën, duke u bërë një zë i rëndësishëm në mbrojtjen e natyrës dhe menaxhimin e faunës së egër në Kosovë.
Punimet e saj akademike flasin qartë për seriozitetin shkencor dhe përkushtimin profesional. Studimi mbi “Menaxhimin e kafshëve të egra në Republikën e Kosovës, gjendja e tanishme, problemet dhe sfidat” trajton një nga temat më të ndjeshme dhe më pak të studiuara në vend. Ndërkohë, hulumtimet mbi sëmundjet e gjethorëve në komunën e Prizrenit dëshmojnë interesimin e saj të vazhdueshëm për mbrojtjen dhe zhvillimin e pyjeve.
Karriera profesionale e Evelinës është po aq mbresëlënëse sa edhe rruga akademike. Ajo ka punuar në Federata e Gjahtarëve të Kosovës, në Ministria e Bujqësisë, Pylltarisë dhe Zhvillimit Rural, në Agjencia Pyjore e Kosovës dhe në Garda për Mbrojtjen e Natyrës. Përmes këtyre institucioneve, ajo ka qenë pjesë e proceseve të rëndësishme që lidhen me menaxhimin e faunës së egër, mbrojtjen e pyjeve dhe ruajtjen e biodiversitetit.
Një vlerë e veçantë në profilin e saj mbetet bashkëpunimi me Organizata e Kombeve të Bashkuara për Ushqim dhe Bujqësi (FAO), ku ka shërbyer si eksperte për politikat e menaxhimit të faunës së egër. Ky angazhim dëshmon se puna dhe profesionalizmi i saj kanë kaluar kufijtë lokalë, duke fituar respekt edhe në organizata ndërkombëtare.
Por ajo që e bën historinë e Evelinës edhe më të veçantë është fakti se ajo konsiderohet gruaja e vetme gjahtare aktive në Kosovë, Shqipëri, Maqedoni të Veriut dhe Mal të Zi — një fakt që e kthen emrin e saj në simbol të guximit dhe thyerjes së paragjykimeve tradicionale. Që nga viti 2020, Evelina është anëtare e Federata e Gjahtarëve të Kosovës dhe mbetet femra e parë dhe e vetme gjahtare në historinë 76-vjeçare të kësaj federate. Në një botë që për dekada është konsideruar vetëm për burra, ajo arriti të hyjë me dinjitet, profesionalizëm dhe respekt, duke dëshmuar se pasioni, dija dhe guximi nuk njohin dallim gjinor.
Përtej titujve dhe institucioneve, Evelina mbetet një figurë njerëzore e afërt me komunitetin. Si instruktore dhe edukatore e natyrës, ajo ka punuar me fëmijë dhe të rinj, duke u mësuar dashurinë për pyjet, kafshët dhe ambientin. Sepse për të, mbrojtja e natyrës nuk është vetëm profesion, është kulturë, ndërgjegje dhe përgjegjësi ndaj brezave që vijnë.
Në një shoqëri ku shpesh flitet pak për gratë në shkencë, pylltari dhe menaxhim të faunës, historia e Evelina Ajazaj-Lekës dëshmon se suksesi ndërtohet me dije, përkushtim dhe pasion. Ajo është shembulli i një gruaje që nuk ndoqi rrugën më të lehtë, por atë më të vështirën,rrugën e dijes, të natyrës dhe të shërbimit ndaj vendit.
Dhe pikërisht aty qëndron madhështia e saj: jo vetëm te bukuria që bie në sy, por te forca e karakterit, zgjuarsia, kultura dhe vendosmëria për të lënë gjurmë në një fushë ku shumë pak guxojnë të ecin.
