Shkruar nga: Nikola Vlahoviq
Pasojat e një ngjarjeje në Kiev më 15 korrik 2026, ku u gjend diktatori i humbur serb, do të vijnë së shpejti. Ai dhe njerëzit e tij më të afërt do t’i ndiejnë këto pasoja të parët, dhe pas tyre e gjithë piramida e rreme e pushtetit të tij.
Atë ditë, Aleksandar Vuçiç nuk nënshkroi një deklaratë të përbashkët mbi vazhdimin e mbështetjes politike, ushtarake, financiare dhe të sigurisë për Ukrainën dhe forcimin e presionit ndaj Rusisë, por kjo nuk e amnistoi atë për armatosjen e regjimit në Kiev dhe për t’u nënshtruar armiqve të Rusisë.
Pse diktatori serb pati një takim me agjentët e inteligjencës ruse (GRU) vetëm dy ditë pas samitit në Kiev, pse shërbimet evropiane të sigurisë organizuan një takim të ndërsjellë menjëherë pas samitit në Kiev, si ky tiran në largim ka bashkëpunuar prej kohësh në afera kriminale me regjimin ukrainas dhe çfarë përgjigjesh e presin atë për të gjitha këto së shpejti, si nga Lindja ashtu edhe nga Perëndimi.
Më 15 korrik 2026, në Kiev, për herë të pestë që nga fillimi i luftës në Ukrainë, u mbajt një samit i quajtur “Evropa Juglindore – Ukraina”, ku u mblodhën krerët e shteteve ose qeverive nga jugu i kontinentit evropian. Midis tyre ishte edhe diktatori serb Aleksandar Vuçiç (megjithëse nuk u pa askund në fotot zyrtare, të përbashkëta). Me atë rast u nënshkrua një deklaratë, e cila parashikon armatosje të mëtejshme të regjimit në Kiev dhe mbështetje tjetër ushtarake.
Për habinë tonë të madhe, i vetmi që nuk e nënshkroi deklaratën ishte diktatori serb i pranishëm. Për sa i përket Evropës, ishte tashmë një kupë plot…
Konkretisht, ftesa për të marrë pjesë në këtë samit nënkuptonte edhe nënshkrimin e një deklarate për ndihmë të mëtejshme ushtarake për Ukrainën… Regjimi i Vuçiçit ishte i informuar për këtë, ai e dinte se ardhja në Kiev nënkuptonte edhe nënshkrimin e asaj deklarate. Ai ishte i mbështetur, sepse në të kaluarën e afërt ai personalisht shiti ton armë dhe pajisje “regjimit vëllazëror” në Kiev gjatë viteve të fundit të luftës, si përmes kompanive të ndryshme ndërmjetëse jashtë vendit ashtu edhe përmes Izraelit dhe “rrjeteve të tij të shitjes”.
Në thelb, ky gjest i tij në Kiev i mbylli të gjitha dyert në Perëndim, dhe për sa i përket Rusisë së Putinit, ato dyer kanë qenë prej kohësh të mbyllura, dhe komunikimi me të është reduktuar në nivelin më të ulët, përmes ish-agjentit të KGB-së dhe të kompromentuar vazhdimisht, Alexander Botsan Kharchenko (që ende shërben si ambasador rus në Serbi).
Në cikle të rregullta, Kharchenko bën vizita zyrtare (ose e thërret në ambasadë) sa herë që i duhet të japë lajme të këqija nga Moska. Ai mori “përshëndetje të fundit” në një takim në Beograd me dy zyrtarë të lartë të GRU-së (Drejtoria Kryesore e Inteligjencës e Shtabit të Përgjithshëm të Forcave të Armatosura të Federatës Ruse) më 17 korrik 2025, vetëm dy ditë pas kthimit të tij nga Kievi. Rastësisht, dy njësitë më të famshme të GRU-së janë 29155, e specializuar në sabotim dhe vrasje jashtë vendit, dhe Njësia 74455, operacione kibernetike, dhe shpesh (ose kryesisht) vepron paralelisht me FSB-në (sigurinë e brendshme) dhe SVR-në (inteligjencën e jashtme).
Kharchenko gjithashtu mori pjesë në këtë takim, por vetëm si qytetar i pranishëm.
Në qarqet diplomatike, por edhe sipas burimeve të MT, AV duhej të “paguante çmimin” për largimin e tij “të paparalajmëruar” në Kiev dhe të përballej me reagimin e Moskës ndaj pritjeve të paplotësuara gjatë viteve të fundit të sundimit të tij. Biseda shkoi keq, dhe perspektivat për ato marrëdhënie janë gjithashtu të dobëta. Në fakt, fundi i çdo bashkëpunimi të mëtejshëm është shënuar. Kjo do ta bëjë politikën e mëtejshme të Rusisë ndaj Serbisë dhe të gjithë rajonit shumë më interesante…
