Vladimir Veljkoviq
Nuk duhet të turpërohemi për asnjë krim nga luftërat e viteve 1990 – kjo është ajo që elita progresive, tifozët e Partizanit dhe Zvezdës, dhe patriarku Porfiria duan të na tregojnë. Ja, për shembull, tifozët kishin shpalosur një banderolë “Pravac Potočari”, të shkurtër dhe të qartë. Dhe këtu, krimineli i dënuar i luftës, gjenerali Ratko Mladić, mbeti në kujtim të bukur të Patriarkut Porfiri. Sepse Mladić, domethënë, në vitet e fundit, para vdekjes së tij, mori kungimin dhe u rrëfye, dhe kështu e meritoi që patriarku e quajti të krishterë ortodoks dhe “shërbëtor të Zotit” në predikimin e tij të varrimit. Megjithatë, nuk është e qartë nëse Mladić i rrëfeu krimet e tij dhe nëse u pendua për shkak të kësaj, ky informacion do të ishte i rëndësishëm, megjithëse sipas predikimit të patriarkut, Mladić nuk kreu asgjë për të cilën duhej të ishte penduar.
Sepse gjykimet tokësore janë relative: “gjykimi tokësor dhe drejtësia tokësore nuk i matën gjithmonë të gjithë me të njëjtën masë. Dhe populli ynë mbart një përvojë kaq të hidhur.” Kjo është arsyeja pse duhet të presim gjykimin përfundimtar të Zotit, i cili do të jetë plot surpriza: “se ndoshta nuk do të ketë ndonjë pranë Zotit që ne ishim të bindur se i përkisnin atij, dhe se do të ketë shumë pranë Tij që, sipas standardeve tona njerëzore, i konsideronim larg Tij.” Prandaj, mund të konsiderojmë me gjithë zemër se krimi i gjenocidit erdhi nga mendja e vetë djallit, dhe se autorët e tij janë vetë pjella e djallit, gjë që nuk duhet të ndodhë më kurrë, por patriarku na këshillon të presim Gjykimin e Fundit, i cili do të na habisë në mënyrë të pakëndshme.
Gjykimi i Zotit është arsyeja pse Kisha Ortodokse “lutet vazhdimisht për të gjithë” dhe “ia lë gjithçka gjykimit të Atij që vetëm njeh zemrën e çdo personi dhe vetëm gjykimi i të cilit është i drejtë”. Porfirije thjesht dëshiron ta vendosë Mlladiçin në vendbanimet qiellore në fund të fundit, dhe si mund të mos e bënte, kur Mlladiç kishte fenë e duhur, ndërsa viktimat e tij jo. Por lind pyetja, a është Zoti vërtet i drejtë kur injoron drejtësinë njerëzore dhe kur aq lehtë e anashkalon të keqen njerëzore? Apo, pse e lejoi Zoti Holokaustin, Jasenovacin dhe Srebrenicën? Por këto pyetje do të na çonin në një drejtim tjetër. Në fund të fundit, Porfiri dëshiron të na tregojë diçka tjetër.
“Ne e dimë se emri i tij do të mbetet thellësisht i ngulitur në kujtesën dhe lutjet e pjesës më të madhe të popullit tonë ortodoks serb, të cilët ndiejnë dhe ushqejnë mirënjohje të thellë për të sepse e shohin atë si një ushtar dhe komandant që qëndroi në krye të ushtrisë së popullit të tij në një kohë të vështirë dhe tragjike”, patriarku dëshiron ta bëjë Mladiçin një tragjedian të thjeshtë të një kohe, dhe jo një zot lufte dhe një nga fajtorët e tragjedive gjatë luftërave të viteve 1990. “Ja ku jemi më 11 korrik 1995, në Srebrenicën serbe. Në prag të një feste tjetër të madhe serbe, ne ia dhurojmë këtë qytet popullit serb dhe, më në fund, ka ardhur momenti për t’u hakmarrë ndaj turqve në këtë zonë, pas rebelimit kundër Dahëve”, tha Ratko Mladiç pasi ushtria serbe hyri në Srebrenicë. Populli ortodoks i Patriarkut është i verbër ndaj mëkateve dhe krimeve të kryera në emër të tij.
“Pendohuni, sepse Mbretëria e Qiejve është afruar”, me këto fjalë fillon predikimi i Shën Gjon Pagëzorit dhe i Zotit Jezu Krisht. Problemi është se Kisha e sotme e kryesuar nga Patriarku Porfiri është kilometra larg këtyre fjalëve të Shkrimit të Shenjtë. Kisha Ortodokse e Patriarkut është një Kishë pa pendim dhe pa ndryshim zemre, e cila relativizon hapur vlerat themelore njerëzore. Prandaj, nuk është çudi që ajo mblodhi rreth saj një elitë të kriminalizuar dhe të korruptuar, të cilës i shërben me vetëmohim. Megjithatë, duke pasur parasysh se Mbretëria e Qiejve është afruar, le të shpresojmë që performanca e patriarkut të jetë vetëm një në një seri faqesh të mjerueshme të kohëve të fundit dhe që një Kishë e penduar dhe e guximshme do të gjejë forcën që një ditë të luajë rolin e pajtimit midis popujve të rajonit.
