Qiro ishte me Terezën në disa momente të përditshme. Ai vinte në shtëpinë e saj, duke e lajmëruar veten duke e thirrur, duke i thënë të bënte çaj.
“Ne jemi njohur me njëri-tjetrin për dekada. Ai gjithmonë më thoshte: Tere, unë jam me fat që jam dashuruar me ty platonisht, sepse kurrë nuk e ke lejuar dhe nuk do ta lejoje të ndodhte ndryshe.” , keshtu ka qene miku im Ćiro, ka qene gjithnje i vertete, nje zoteri i madh, dhe ishte nje xhentlmen me zonjat, ishte edhe mendjemprehte, ndonjehere i shtonte edhe pak nje historie, gjithcka per ta bere edhe me interesante, qe do te qeshnim edhe me shume bashke.U shkaterrova nga ky lajm i largimit te tij!Une sigurisht e dija qe ishte shume i semure,qe kishte munduar per nje kohe te gjate,por disi ju duket se disa njerez do te jetojne përgjithmonë, se ata do të jenë më të fortë se sëmundja… Por Ćiro ynë do të jetojë në kujtimet tona. I ikur, ai në fakt nuk do të largohet kurrë, dhe të gjithë ne që e njohëm, të gjithë ne që e donim, do ta kujtojmë për pjesën tjetër të jetës sonë”, tha Tereza Kesovia e cila, për fat të keq, u informua nga gazetarët e Jutarnji List se Miroslav Qiro Blazheviq nuk është më me ne.
“Edhe ai ishte kokëfortë, kur e kishte mendjen për diçka, nuk hiqte dorë nga ajo, kur u bë trajner i ‘Prishtinës’, klub që arriti ta sjellë nga liga e dytë në të parën, më thirri mua. te vij ne stadium per te bere fillimin. mire qe ne nuk me ra te fiket kur e tha kete! I thash: ‘Ciro, cfare nisjeje? Epo une nuk di te luaj futboll Dhe si mund ta godas topin në këto këpucët e mia?’ Dhe ai tha: “Bije, mos u shqetëso për asgjë. Vetëm eja, unë do të kujdesem për gjithçka.” Kështu erdha në Prishtinë dhe Çiro më takoi në aeroport me këpucë futbolli që ishin dy madhësi shumë të mëdha për mua. .Kur e pa qe nuk me rrinin i futi gazeta brenda dhe i lyej me te zeze qe te mos shihen.
Duke mi lyer kepucet ai me lyu edhe shputat duke mi bere te zeza. Sigurisht, me këpucë të tilla, mezi mund të ecja, por ai e zgjidhi edhe atë, dhe në atë mënyrë që, duke mbajtur shallin e tij të famshëm të bardhë në qafë, më çoi në krahë deri në mes të stadiumit ku bëra atë start. Në fund të fundit, ai më ngacmoi se isha shumë e mirë në fushën e futbollit dhe duke qenë se e kaluam natën në të njëjtin hotel, të nesërmen në mëngjes më pyeti se si flija. Unë i thashë: ‘Shkëlqyeshëm’, për të cilën ai më pyeti: ‘A thua? Dhe nuk më dëgjove duke marrë frymë gjithë natën para dhomës tënde?”,kujton legjenda e muzikës, sukseset e së cilës në karrierë u ndoqën dhe u festuan nga shoku i saj Ćiro. Ai gjithmonë theksonte se sa shumë vlerësohej Tereza në Francë, vend ku edhe ai vlerësohej, dhe shpesh theksonte se si ajo dha koncerte katër herë në ikonën Olimpia, gjë që shumë yje francezë nuk arritën ta bënin.
Sigurisht, Ćiro ishte me Terezën në disa momente të përditshme. Ai vinte në shtëpinë e saj, duke i kerkuar të bënte çaj.
“Ai dinte të luante edhe kitarë. Kënga e tij e preferuar ishte “Përshëndetni erën”, të cilën e kishte shkruar Ćorđe Novković . Unë dhe Ćiro shpesh e këndonim atë këngë në dhomën time të ndenjjes, ku ai me shaka më pyeste: “Bij, kë duhet të vendos në qendërmbrojtës nesër?” , tregon Tereza, e cila do të bëjë një përjashtim të fundit për shokun e tij.
“Unë nuk shkoj në varrime . Është e trishtueshme dhe e padurueshme për mua atje, kështu që unë u them lamtumirë njerëzve të mi të dashur në mënyra të ndryshme. Por, për shkak të Ćiros sim, do të shkoj në varreza për ti thënë “Mirupafshim miku im”. tha Tereza./Kosovatimes/
