Sociologu Fadil Maloku tha se presidentja dhe kryeministri nuk duhet ti kerkojne BE-se, as sanksionimine Serbisë; sepse; s’pari, përkundër vullnetit dhe qēllimit fisnik që mund të keni pa ndonjë dyshim, nuk është në kompetencën e tyre kjo çështje dhe s’dyti, nuk është ndonjē ndëshkim drakonik qē Brukseli dëshiron tia imponoj dot Serbisē). “Në vend të kësaj, kerkoni me ngulmē si “këmbim” pēr Asociacionin, njohjen e pesë gjuhës së BE-s dhe njohjen reciproke (si ishte insistimi fillestar!) me Serbinë. Ngase, de facto, siç po pretendohet se (fakt i kryer!) nuk garanton ripërsëritjen e tensioneve dhe ka “një të ardhme të afërt”, shkruan ai.
Po ashtu ipas tij nuk duhet ti kerkohet BE-s, as heqjen e masave eufemiste ndëshkuese (disa po thojnë sanksione); sepse, kjo masë kundruall “njohjes de facto” është jo vetëm një “pazar” tejet i ulēt, krahasuar me njohjen “de jure”. “Njohje, kjo që si përfundim mund të përmbyset (për destabilizim) ashtu edhe synimin (për ta”mirëmbajtur” gjallë shpresën e rikthimit në “Jerusalemin”) serb për të bërë Kosovën e “botës së re serbe”.
Ai thote se nē vend tē kētyre kērkesave (Zonja Presidente e Z. KM) që po ripërsëriten pandalur në publikun e gjerë gjithshqiptar, do te ishtē mencuri po edhe një lloj utilitarizmi politik për interesat tona vitale ato kombëtare, sikur diplomacia shqiptare (e kam fjalën edhe ate të Shqipërisë) të angazhohej për “ofensiva” të reja për (jo vetëm këto pesë shtete që nuk kanë njohur) njohje të reja. “Mos të harrojmë, ka vite tëra që nuk kemi si edhe njē njohje të vetme!? Diplomaciaduhet me “shpejtësi drite”, të hartoj plane (afatshkurtë, afatmesme e afatgjata) për njohje të reja…”, tha ai/Kosovatimes
