Në përfundim të vizitës së Burns në vendin tonë, Dodik deklaroi se ai është një “njeri serioz”, pikëpamjet e të cilit janë “inkurajuese”. Megjithatë, i gjithë fokusi ishte tek pjesa e dytë e mesazhit të tij.
“Republika Srpska kurrë nuk e ka kundërshtuar sovranitetin dhe integritetin territorial të Bosnjë dhe Hercegovinës në përputhje me Marrëveshjen e Dejtonit dhe shkëputja nuk ka qenë kurrë politika jonë,” tha Dodik në atë kohë.
Mirëpo, vetëm pak ditë më vonë, më saktë të dielën, historia u kthye në gjendjen e mëparshme. Në Striciçi afër Banja Lukës, Dodik foli sërish për shkëputjen.
“Nëse prekni pronën tonë dhe nëse ju shkon mendja se jeni, ndoshta, i fortë dhe se keni vendosur që prona i përket BiH, RS do të marrë një vendim për pavarësinë,” tha presidenti i entitetit të BiH, me komenti se “BiH nuk do të shpëtohet as nga CIA”.
Sigurisht, pas më shumë se 20 vitesh në skenën politike, rrallëherë ka ndonjë gjë të habitshme nga Dodik. Ai njihet për ndryshime të shpeshta qëndrimesh në vetëm pak ditë dhe Dodik që nga fillimi i karrierës së tij politike është diametralisht i kundërt me sot.
Megjithatë, kjo situatë të kujton në mënyrë të papërmbajtshme retorikën e presidentit të Serbisë, Aleksandar Vuçiq.
Dikur një radikal, por sot një “progresiv”, Vuçiq ka një gamë të gjerë pikëpamjesh që, siç ndodh me Dodikun, shpesh ndryshojnë, por ajo që kalon nëpër mandatet e tij si kryeministër dhe president i një vendi fqinj po ndryshon historinë në varësi të se kush është audienca.
Kur Vuçiq flet para audiencës vendase, pikëpamjet e tij janë shumë më radikale dhe ai nuk i shmanget një historie që kujton kohën kur ai ishte krahu i djathtë i Vojislav Sheshelj në Partinë Radikale Serbe.
Megjithatë, kur audienca lëviz nga Beogradi, Novi Sadi apo Nishi në Bruksel, Paris apo Uashington, historia ndryshon krejtësisht. Vuçiq më pas është më i matur dhe merr qëndrime progresive për shumë çështje, si anëtarësimi në Bashkimin Evropian apo marrëdhëniet me liderët e vendeve perëndimore, të cilët “brenda natës” bëhen miq të mëdhenj të Serbisë.
Është e rëndësishme të theksohet se kjo vlen jo vetëm për takimet me drejtuesit, por edhe për mediat. Shembulli më i mirë i qëndrimeve “të rrjedhshme” të Vuçiqit në raport me vendin prej nga vjen media erdhi në fillim të tetorit të një viti më parë.
Vetëm një javë pas sulmit të një grupi serbësh të mbledhur rreth Milan Radoiçiqit ndaj policisë së Kosovës në Banjska, një qytet në veri të Kosovës, Vuçiq pati një intervistë për CNN.
Më pas presidenti i Serbisë foli për sundimin e ligjit dhe se Radoiçiq do të jetë përgjegjës për atë që është bërë në veri të Kosovës.
Megjithatë, vetëm pak orë më vonë, Vuçiq u shfaq në emisionin Čirilica në televizionin Happy, ku e cilësoi Radoiçiqin si një “patriot serb” që lufton për “të drejtat e popullit serb në Kosovë”.
Dodik shpesh mburret me marrëdhënien fantastike që ka me Vuçiqin dhe tani duket se ka filluar të përdorë edhe taktikat e tij.
Siç është rasti me Vuçiqin, Dodik ka dy histori që varen nga audienca. Nëse Evropa dhe bota duhet të dëshmojnë se me të mund të bisedohet dhe se duhet të qëndrojë në pushtet, Dodik do të thotë qartë se nuk ka të bëjë fare me shkëputjen dhe se ai mbështet Bosnje-Hercegovinën.
Kur bëhet fjalë për marrjen e votave nga njerëzit në RS, të cilët, në mungesë të progresit të vërtetë ekonomik, pothuajse varen nga idetë e propaganduara nga politika populiste në këtë entitet, Dodik do të “kalojë” menjëherë në historinë e pavarësisë dhe mbrojtjes së popullit serb.
Natyrisht, pas dy historive të Dodikut dhe Vuçiqit qëndron interesi politik, duke e ditur se ata kanë nevojë për vota nga populli dhe për mbështetje nga të huajt, qoftë përmes financave, qoftë përmes retorikës. Megjithatë, pyetja është se kur njëri nga këto dy grupe interesi do ta kuptojë se për çfarë bëhet fjalë dhe do t’i japë mbështetjen e tyre dikujt tjetër.
