Kreu i ri i qeverisë franceze, Michel Barnier, dëshiron të shtrëngojë politikën e migracionit. Në Paris i duhen votat e ekstremit të djathtë. Në Bruksel, mbështetja mund të vijë nga Gjermania.
Michel Barnier është ende në kërkim të ministrave për qeverinë e tij, por kryeministri i ri francez ka njoftuar tashmë se çfarë do të ndryshojë në Francë. Migrimi i parregullt është në krye të listës prioritare të 73-vjeçarit. “Krijohet përshtypja se kufijtë janë poroz si një sitë dhe se flukset e migracionit nuk janë nën kontroll. Ne do ta ndryshojmë këtë”, tha Barnier në intervistën e tij të parë televizive pas marrjes së detyrës javën e kaluar.
Megjithatë, zbatimi i politikave më të rrepta të imigracionit dhe azilit nuk do të merret përsipër nga ministri i ri i brendshëm. Sepse, sipas raporteve të mediave franceze, Barnier po planifikon një ministri të veçantë për “emigracionin, integrimin dhe identitetin kombëtar”. Një departament i tillë do të ishte një sinjal politik se konservatori Barnier nga radhët e “Republikanëve” (LR), të paktën në këtë çështje, është i orientuar drejt mikut të tij partiak Nicolas Sarkozy, i cili ishte president i Francës nga viti 2007 deri në 2012.
Sarkozy, i cili u bë kryetituj jashtë vendit dy dekada më parë me njoftimin e tij se do të “pastronte periferitë me fytin e tij”, formoi një ministri të tillë për herë të parë si president në 2007. Ishte pjesë e politikës së tij më të rreptë të migracionit, me të cilën Sarkozy gjithashtu arriti të ndalonte ngritjen e partisë së ekstremit të djathtë Fronti Kombëtar (FN).
Varësia ndaj Marine Le Pen
Sot, ish-FN, tani e riemërtuar Mbledhja Kombëtare (RN), po i fryn në qafë presidentit Emmanuel Macron. Në zgjedhjet evropiane, RN Marine Le Pen ishte forca më e fortë franceze në Bruksel me 31.4 për qind të votave. Partia fitoi gjithashtu një sërë vendesh në zgjedhjet e parakohshme parlamentare franceze këtë verë. Në të njëjtën kohë, aleanca e Macron fjalë për fjalë u shpërbë. “Michel Barnier varet nga votat e RN në parlament nëse dëshiron që qeveria e tij të mbijetojë,” thotë Jacob Ross, një ekspert francez në Këshillin Gjerman për Marrëdhëniet me Jashtë (DGAP).
Fakti që Marine Le Pen – ndryshe nga e majta e bashkuar, e cila gjithashtu është forcuar – nuk po nxiton të paraqesë një mocion mosbesimi ndaj Barnier në parlament, ndoshta lidhet me perspektivën e shtrëngimit të mëtejshëm të politikës së azilit dhe migracionit. “Barnier ka deklaruar disa herë në të kaluarën se ai e sheh Brexit-in si një përgjigje ndaj humbjes së kontrollit mbi politikën kombëtare. “Ai ka frikë se nëse asgjë nuk ndryshon rrënjësisht në politikën e imigracionit në Evropë, kjo do të vërë në pikëpyetje të gjithë projektin evropian në një afat të gjatë”, tha Ross.
Fushata zgjedhore me temë emigracionin
Për të parandaluar një zhvillim të tillë, Barnier mbështetet në një politikë më të rreptë imigracioni. Kreu i ri i qeverisë ende nuk ka zbuluar detaje, por fushata e tij tre vite më parë për kandidaturën për president ka dhënë një tregues se çfarë mund të pritet prej tij.
Ish-ministri i Jashtëm më pas bëri fushatë për të përshpejtuar procedurat në procesin e azilit, bëri thirrje për kufizime në bashkimin familjar dhe konsideroi me zë të lartë pezullimin e pritjes së azilkërkuesve, qoftë edhe për disa vite. Edhe amendamentet kushtetuese për të vendosur ligjin kombëtar mbi ligjin e BE-së dukej se ishin tabu. Masat duhej t’i shërbenin qëllimit të rivendosjes së sovranitetit kombëtar në politikën e migracionit dhe promovimit të integrimit të emigrantëve. Megjithatë, ai nuk u bë kandidat presidencial.
Përveç faktit se atij do t’i duheshin votat e RN në parlament për masat e duhura shtrënguese, Barnier dhe Le Pen janë praktikisht të ndryshëm nga njëri-tjetri. Barnier është një njeri i qendrës politike që në thelb nuk e vë në dyshim projektin e integrimit evropian dhe institucionet e BE-së. Edhe pse Le Pen nuk dëshiron më ta nxjerrë Francën nga BE-ja si dikur, ajo ende dëshiron të ndryshojë rrënjësisht marrëdhëniet me Brukselin.
Një provë e vështirë për partinë e Macron
Në Asamblenë Kombëtare, Barnier mund të mbështetet vetëm në më pak se 50 anëtarë të partisë së tij dhe të aleancës presidenciale. Pavarësisht rolit opozitar të Barnier’s LR, të dy kampet kanë rënë dakord tashmë për shtrëngimin e politikës së migracionit në vitin 2023.
Në atë kohë, megjithatë, ajo çoi në tensione në kampin e Macron, i cili fillimisht tërhoqi shumë politikanë të krahut të majtë. Reforma e vitit të kaluar parashikonte, ndër të tjera, periudha pritjeje shumëvjeçare për disa emigrantë nga vendet joanëtare të BE-së për të pasur akses në përfitimet sociale.
Megjithatë, Këshilli Kushtetues hodhi poshtë masat e shumta shtrënguese menjëherë pas. Pjesërisht për shkak se gjykata njohu shkelje të kushtetutës në paragrafë të caktuar, pjesërisht për shkak të gabimeve procedurale. Kështu, gjyqtarët rrëzuan rregullin që Asambleja Kombëtare vendoste kufirin e sipërm për pranimin e emigrantëve, me shpjegimin se kjo përbën shkelje të parimit të ndarjes së pushteteve. Megjithatë, kufiri i sipërm mund të jetë në përputhje me Kushtetutën.
Në muajt e ardhshëm, aftësitë negociuese të Michel Barnier ka të ngjarë të kërkohen, jo më pak në skenën evropiane. Si ish-kryenegociatori i BE-së për Brexit-in, Barnier i njeh shumë mirë rregullat e lojës në Bruksel. Por të ashtuquajturat marrëveshje të Dublinit dhe Shengenit vendosin pengesa të larta për kontrollet afatgjata kufitare dhe refuzimet kufitare.
Barnier dikur përfaqësonte interesat e BE-së si negociatori kryesor i Brexit
Prandaj, kontrollet kufitare në kufijtë e brendshëm në zonën Shengen mund të jenë vetëm një përjashtim i përkohshëm. Megjithatë, kohët e fundit është rritur numri i vendeve të BE-së që mbështeten në qasjet e njëanshme kombëtare ndaj politikës së migracionit dhe të paktën pjesërisht injorojnë rregullat e BE-së.
Një edicion i ri i tandemit gjermano-francez?
Michel Barnier, i cili ndoshta nuk ka asnjë interes themelor për të minuar ligjin e BE-së, tani mund të përfitojë nga dinamika politike në Gjermani. Menjëherë pasi Barnier mori detyrën, Ministrja e Brendshme gjermane Nancy Fesser njoftoi vendosjen e kontrolleve dhe “refuzimeve në përputhje me ligjin evropian” në të gjithë kufijtë gjermanë deri në një njoftim të dytë. Me ndryshimin e ardhshëm të kursit, Gjermania, partneri më i rëndësishëm i Francës në BE, mund të bëhet gjithashtu aleati i saj kur bëhet fjalë për një politikë më të ashpër të migracionit në Evropë.
Debati në Francë, megjithatë, shkoi shumë më larg se në Gjermani. Reforma e migracionit e miratuar vitin e kaluar, pavarësisht protestave në mesin e popullsisë, shkon shumë përtej asaj që aktualisht duket e pranueshme për shumicën në Gjermani. Refuzimet në kufi kanë qenë prej kohësh jashtë titujve në Francë. Në vitin 2017, kur Emmanuel Macron u zgjodh për herë të parë në Pallatin Elysee, forcat franceze të sigurisë ndaluan më shumë se 50,000 njerëz vetëm në kufirin franko-italian. Kontrolle u bënë jo vetëm në rrugë dhe në trena, por edhe me patrullime në male, raporton DW .
