Presidenti i Serbisë, Aleksandar Vuçiq, po shpërndan çmime në Nju Jork për ato vende që nuk e mbështetën rezolutën e miratuar së fundmi për Srebrenicën në Kombet e Bashkuara.
Ai ia dorëzoi Urdhrin e flamurit serb të shkallës së parë përfaqësuesit të përhershëm të Rusisë në OKB, Vasilij Nebenzja , ndërsa dje me të njëjtin kast e shpërbleu edhe ambasadoren hungareze në OKB, Žužana Horvat.
Vuçiq më herët kishte njoftuar se në Nju Jork do të nderonte përfaqësuesit e vendeve “që ishin në anën e Beogradit” gjatë miratimit në maj të Rezolutës për Srebrenicën në Asamblenë e Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara.
Ka, natyrisht, rusët dhe kinezët, dhe Nikaragua dhe Meksika dhe Brazili, India, Emiratet e Bashkuara Arabe, Kongo, në varësi të nivelit të mbështetjes,” tha Vuçiq atëherë, siç raportoi Radio Evropa e Lirë (RSE). .
Dhe pikërisht në momentin që mendojmë, shton bashkëbiseduesi ynë, se makineria mediatike-politike- kishtare e mohimit të gjenocidit do të heshtet dhe më në fund do të hapet hapësira për mundësinë e ballafaqimit me të kaluarën dhe pajtimin historik, Vuçiq hedh një hap të tillë që çdo i ndershëm qytetari i Serbisë ndihet i mashtruar për të njëqindën herë.
Murat Tahiroviq , kryetar i Shoqatës së Viktimave dhe Dëshmitarëve të Gjenocidit, beson se është e qartë se presidenti i Serbisë nuk ka mësuar asgjë nga e kaluara, pavarësisht fakteve të shumta për krimet e gjenocidit, aktgjykimet, veçanërisht gjykatat e OKB-së.
“Kur iu referohet rezolutave të OKB-së për statusin e Kosovës, duhet të pranojë edhe vendimet e organeve të OKB-së si Asambleja e Përgjithshme, Gjykata Penale Ndërkombëtare për ish-Jugosllavinë dhe Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë. Çdo gjë tjetër është hipokrite dhe false. Jemi të vetëdijshëm se presidenti i Serbisë është i frustruar nga vendimi i OKB-së për Rezolutën për Srebrenicën dhe vendimet e gjykatave të OKB-së, veçanërisht vendimet kundër Jovica Stanishiqit dhe Franko Simatoviqit, i vetëdijshëm se kjo është një barrë afatgjatë për Serbinë. Por ai nuk është i vetëdijshëm se kjo barrë do të ishte shumë më e lehtë nëse politika serbe do ta pranonte si realitet dhe do të na jepte të gjithëve një shans për të ardhmen”, thekson Tahiroviq.
Dragan Bursać , një kolumnist nga Bosnja dhe Hercegovina, thotë se Vuçiq ka të drejtë të dallojë përfaqësuesit e atyre që mohojnë gjenocidin “sepse kjo i përshtatet ideologjisë së tij dhe narrativës së tij dhe të Sheshelj”.
“Pyetja është nëse shumica e Serbisë pajtohet me mohimin e gjenocidit si qëndrim politik shtetëror. Kam frikë se e di përgjigjen”, thekson Bursać.
Aleksandar Olenik , anëtar i kryesisë së LSV-Vojvođani, beson se kjo është vazhdimësi e politikës së “botës serbe” të Vuçiqit, të cilën si radikal Vojisllav Sheshelja e quajti “Serbia e Madhe”.
“Është nacionalizmi ai që ka çuar tashmë në luftëra, krime dhe gjenocid. Nëse e lejojmë të vazhdojë, rezultati do të jetë i njëjtë. Neve na takon ta parandalojmë dhe ta drejtojmë Serbinë përfundimisht drejt perëndimit, në BE dhe NATO”, thekson Olenik
