Një ekuipazh i TG3 u sulmua verbalisht dhe u shty në mes të një fshati të bombarduar së fundmi në Liban.
Sulmuesit nuk kishin shenja, ata nuk ishin të armatosur, por frika fillon shpejt në një zonë lufte dhe, para se të dilte në dritë se ishte vetëm një shpërthim i dëshpëruar, shoferi libanez Ahmad Akil Hamzeh u rrëzua përtokë, ku pati sulm ne zemer. Për korrespondenten Lucia Goracci, operatorin Marco Nicois dhe fiksuesen Kinda Mahaluf, të cilët mbetën të palenduar , madje edhe nivelet më të larta të Rai-t kishin mbajtur frymën.
Gjithçka filloi mëngjesin e sotëm rreth orës 9 në qytetin Jiyeh, në gjysmë të rrugës mes Bejrutit dhe Sidonit. Në përmbytjen e zjarrit që po godet Libanin, një bombardim goditi dhe shkatërroi disa shtëpi, sera dhe kopshte perimesh ditë më parë.
Tg3 dëshiron të dokumentojë përparimin izraelit, nga një distancë e sigurt dhe me të gjitha lejet e nevojshme. Në të gjitha zonat bregdetare IDF ka dhënë alarm dhe banorët, kryesisht peshkatarë, po largohen me gjërat e tyre. Dikush po përpiqet të riorganizojë serat e perimeve të shkatërruara nga luftëtarët, të tjerët po rirregullojnë një fasadë. Korrespondenti i bën disa pyetje një gruaje të moshuar që kalonte aty pranë. Pikërisht në atë moment një grup njerëzish i afrohen ekuipazhit në mënyrë agresive, duke bërtitur fjalë të ngatërruara. Frika për t’u përballur me bandat e armatosura me konotacione politike lind menjëherë: ekuipazhi strehohet në makinë ndërsa njëri nga sulmuesit, i mbajtur prapa nga disa njerëz dhe i nxitur nga të tjerët, përpiqet të thyejë kamerën me një gur nga dritarja. .
Ahmedi është një shofer ekspert, me besim të fortë shiit, ai di të kontrollojë nervat e tij: ndez makinën dhe niset drejt Bejrutit, i ndjekur nga sulmuesi me një skuter. Në një moment të caktuar, ndoshta për ta rikthyer atë në arsye ose për t’u ndjerë tashmë i sëmurë, Ahmedi ndalon në një pikë karburanti. Ai del jashtë, flet me njeriun që i merr çelësat dhe më pas, i qetësuar, ia kthen. Por, i pushtuar nga një sëmundje e krijuar tashmë e zemrës dhe nga frika e atyre momenteve, shoferi rrëzohet përtokë, për tmerrin e shoqëruesve të tij të udhëtimit.
Lucia Goracci tha për ANSA se ambulanca u thirr nga vetë sulmuesi, i cili më pas u zhduk ndërsa disa njerëz u mblodhën në vend dhe u përpoqën më kot për të ndihmuar Ahmedin. “Hezbollahu nuk kishte asnjë lidhje me të – sqaroi më tej Goracci kur u kontaktua me telefon – ishte një shpërthim pa asnjë implikim politik, rezultat i tensionit të gjerë në mesin e popullatës së zonave të sulmuara”. Ishte, pohoi ai duke iu referuar fjalëve të fiksuesit Kinda Mahaluf, një gjest zemërimi nga ana e familjeve të dy grave të vrarë në bastisje, që vetëm rastësisht gjeti daljen në sulmin ndaj ekuipazhit të Rai. “Gjithçka ndodhi brenda 15-20 minutave”, vijoi korrespondentja mes dhimbjes dhe emocionit për vdekjen e koleges së saj të punës. Ende në spital, në pritje të djalit të Ahmedit, Goracci kujtoi “thellësinë dhe ëmbëlsinë e tij të madhe”.
Rai shprehu “dënim dhe indinjatë” për sulmin dhe “afërsi dhe mbështetje” ndaj familjes së Ahmadit, i cili ka punuar për RAI për shumë vite së bashku me korrespondentët e luftës. Demonstratat e solidaritetit dypartiak erdhën nga politikanët, duke filluar nga kryeministrja Giorgia Meloni, e cila foli për “një sulm të papranueshëm ndaj lirisë së informacionit”, deri te Elly Schlein dhe Giuseppe Conte. Kryetari i Dhomës Lorenzo Fontana falënderoi “ata që janë të përkushtuar për të ofruar informacion në teatrot e krizës, duke krijuar, me koston e rrezikut personal, një shërbim të çmuar dhe themelor”. “Angazhimi i gazetarëve duhet të mbrohet gjithmonë – kujtoi Ministri i Jashtëm Antonio Tajani – edhe në vendet e konfliktit. E drejta për informacion është një gur themeli i demokracive”.
