Shkruan: Florim ZEQA
Elektorati kosovar kërkon ndryshime në të gjitha partitë pa dallim, për nxjerrjen e figurave të reja dhe të pastra politike, ngase janë lodhur nga politikanët e korruptuar, që punuan dhe vazhdojnë të punojnë vetëm për interesa të tyre personale dhe të oligarkëve të inkriminuar.
Humbja e anës njerëzore, humbje e besimit
Gara e ashpër e politikanëve për të ardhur në pushtet dhe vrapimi pas privilegjeve të pushtetit, i ka joshur edhe qytetarët e varfër të ngarendin pas politikanëve të korruptuar me shpresën për të grabitur diçka nga gjahu i pushtetarëve, të cilët vardisën pas politikanëve milionerë duke i harruar shokët dhe miqtë e deridjeshëm, duke i harruar veprimtarët dhe aktivistët e ndershëm, duke i harruar kontributdhënësit dhe luftëtarët e vërtetë të lirisë sonë.
Ambiciet për pushtet dhe pasurim të paligjshëm, kanë bërë që të largohemi aq shumë nga vlerat tona, saqë gjithnjë e më pak po u ngjajmë atyre shqiptarëve të viteve të ’90-ta, të atyre që e ndanin çdo gjë që kishin më njëri-tjetrin.
Kush e futi djallin mes shqiptarëve
Në të kaluarën nuk kishim shumë, por e kishim zemrën e madhe, ishim më human dhe më solidarë se që jemi sot. Ishim të shtypur nga regjimi gjenocidial i Millosheviqit, por ishim më të bashkuar më njëri-tjetrin, e donim dhe respektonim njëri-tjetrin sikur të ishim vëllezër të të njëjtëve prindër.
Ndërsa, sot në Kosovën e lirë, në vend të dashurisë vëllazërore ka hyrë interesi si djall mes nesh, egoja dhe xhelozia si thika pas shpinës së njëri-tjetrit.
Derisa në të kaluarën jo shumë të largët (viteve të ’90-ta) e ndanim kafshatën e gojës me njëri-tjetrin, sot mundohemi t’ia nxjerrim nga goja kafshatën tjetrit!
Një degdisje dhe katandisje e tillë mes shqiptarëve nuk ka ndodhur asnjëherë gjatë historisë.
Fajet për këtë katandisje të shoqërisë kosovare përgjatë këtyre viteve të lirisë dhe pas pavarësisë nuk i kanë pushtuesit, por partitë politike dhe politikanët e të gjitha llojeve dhe ngjyrave, të shndërruar në kusarë të pangopshëm të plaçkitjes së çdo pasurie publike dhe shtetërore nga djersa dhe mundi i qytetarëve dhe mërgimtarëve që nuk kursyen asgjë nga vetja e tyre për lirinë e Kosovës.
Nepotizmi sëmundje kronike e partive politike
Nepotizmin, klientelizmin dhe punësimet familjare nëpër institucione shtetërore janë produkt i kësaj klase politike dhe jo meritë e Serbisë. Kjo e fundit (Serbia) ka qëllime grabitqare ndaj Kosovës dhe kjo nuk është befasi për qytetarët e Kosovës. Por, befasi e papritur ishte dhe është trajtimi i Kosovës si plaçkë lufte nga të gjithë politikanët e pasluftës pa përjashtim.
Të tillë i bëri egoja për pushtet dhe pasurim të pakufishëm kundrejt një popullate të varfër, për të cilën nuk bënë asgjë të mirë nga pas lufta e këndej.
Qytetarët vetëm numra për vota të kusarëve politikë
Moskujdesja e politikanëve në krye të shtetit (nuk bëhet fjalë vetëm pushtetarët aktualë) për të moshuarit dhe të sëmurit është dhunim i të drejtave të njeriut, është fyerje dhe nënçmim ndaj shumicës së popullatës në Kosovë. Politikanët e sotëm, qytetarët e këtij vendi nuk i trajtojnë si njerëz, por vetëm si numra gjatë fushatave zgjedhore.
Pensionet dhe ndihmat sociale tepër të ulëta dhe diskriminuese janë të pamjaftueshme për nevojat e përditshme e të moshuarve dhe sëmurëve të cilët burim të vetëm ekzistencial i kanë të ardhurat nga shteti.
Të privilegjuar për shërim në sistemin publik dhe privat shëndetësorë janë të afërmit dhe të përshtatshmit e pushtetit, gjegjësisht ata që kanë lidhje familjare me njerëzit e veshur me petkun e pushtetit dhe familjarët e militantëve partiak, përmes lidhjeve nepotike dhe korruptive.
Në të kundërtën, ata që nuk u përkasin këtyre kategorive, sorollaten poshtë e lartë korridoreve të spitaleve duke bredhur nga njëri spital në tjetrin derisa t’i “shpëtojë” vdekja nga trajtimi ç’njerëzorë që ju bëhet në institucionet tona publike shëndetësore, ngase tek ato private nuk e kanë guximin as t’ju afrohen objekteve shkaku i gjendjes së rënduar ekonomike.
Për habi, intelektualët kanë mbetur vetëm vrojtues të kësaj situate, pa e thënë asnjë fjalë dhe pa e bërë asnjë veprim në përmirësimin e gjendjes paradoksale të krijuar në vendin tonë. Heshtja është pajtim me të keqën dhe largim nga vlerat njerëzore. Në këtë situatë, vetvetiu vjen pyetja logjike; “A do të kthehemi ndonjëherë kah e mbara?!”
