Askush nuk jeton më në periferi fantazmë të qytetit sudanez Genejna, por ndërtesat e tij të braktisura flasin me zë të lartë dhe qartë për tregime të tmerrshme. Shtëpi të djegura dhe dyqane të mbushura me plumba, dyer të thyera, tanke të ndryshkura të ushtrisë sudaneze në rrugë – këto janë skenat që gjetën korrespondentin e BBC-së, Lysea Doucet, në një udhëtim që pak gazetarë ndërkombëtarë kanë mundësinë ta bëjnë.
Përleshjet midis Ushtrisë sudaneze (SAF) dhe Forcave Paraushtarake të Mbështetjes së Shpejtë të Sudanit (RSF) kanë rezultuar në marrjen e kontrollit të Darfurit nga “rebelët”.
Luftëtarët e RSF-së ishin ata që depërtuan përmes Geneinës vitin e kaluar, duke sulmuar kryesisht anëtarët e komunitetit jo-arab masalite, të cilin ekspertët e OKB-së e përshkruan si spastrim etnik dhe luftë të mundshme dhe krime kundër njerëzimit.
Human Rights Watch (HRW) arriti në përfundimin se mund të jetë gjenocid. Të dyja palët po drejtojnë gishtin nga njëra-tjetra duke akuzuar njëra-tjetrën për krime lufte. Është një nga krizat më të mëdha humanitare në botë.
Korrespondenti i BBC udhëtoi me një delegacion të OKB-së në Genena nga qyteti Adre në Çad, pikërisht në kufirin me Sudanin, ku ka një kamp të improvizuar për refugjatët sudanezë të drejtuar nga Kombet e Bashkuara dhe qeveria e Çadit. Kryesisht gra me fëmijë nga Genejna ndanë historitë e tyre tragjike me gazetarët.
Korrespondenti vuri re se ishte një Gjenenë tjetër, në të cilën nuk kishte prani të dukshme të luftëtarëve të armatosur paraushtarakë.
Në një lagje me shtëpi modeste prej balte, djemtë bëjnë yje, gratë kalojnë me vendosmëri dhe gomarët tërheqin bombola uji përgjatë një rruge me pluhur.
Personi i parë me të cilin folën ishte një mësues i moshuar, i cili pranoi se në fillim të luftës, disa njerëz mbështetën ushtrinë sudaneze dhe të tjerë rebelët, por tani, si persona të zhvendosur, ata janë neutralë dhe kanë nevojë për çdo lloj ndihme. Mësuesi renditi ushqimet bazë që u nevojiten: ushqim, ujë dhe shkolla.
Ndalesa e radhës ishte një tubim i organizatave joqeveritare sudaneze dhe ndërkombëtare, të cilat, ndryshe nga OKB-ja, nuk u desh të prisnin lejen e gjeneralit Burhan, kreut të ushtrisë sudaneze, për aktivitetet e tyre.
Rreth dy duzina organizata po operojnë pa internet të besueshëm, energji elektrike apo edhe telefona, duke luftuar për të marrë më shumë viza sudaneze për stafin, duke thënë se sistemi i Kombeve të Bashkuara i ka dështuar ato. Ata deklarojnë se askush nuk kujdeset për ta, sepse vëmendje i kushtohet vetëm krizave të tjera, në Ukrainë dhe Gaza.
Edhe pse e mohojnë, Emiratet e Bashkuara Arabe akuzohen se mbështesin RSF-në, ndërsa vende të tjera si Egjipti, Irani dhe Rusia mbështesin hapur Ushtrinë Sudaneze.
