Mëkati më i madh është njeriu t’i marrë jetën dikujt. Por, sipas Dhiatës së Vjetër, ka gjëra shumë më të vështira për të cilat secili prej nesh mund të mbajë përgjegjësi.
Sipas Biblës, uniteti i pandashëm është thelbi i martesës. Pikërisht në parajsë, Zoti prezantoi parimin e qartë të pazgjidhshmërisë së martesës. Deklarata e Perëndisë “ata do të jenë një mish i vetëm”, shpjegoi Jezu Krishti: “Atë që Perëndia i ka bashkuar, askush të mos e ndajë!” (Mateu 19:6).
Martesa është pjesë e rendit krijues të Zotit. Në Dhiatën e Re, marrëdhënia midis burrit dhe gruas krahasohet me marrëdhënien e Krishtit me kishën, e cila është ideale (Efesianëve 5:21-33). Duhet të ketë dashuri të ndërsjellë mes bashkëshortëve. Ata duhet të jenë në varësi të njëri-tjetrit.
Tradhtia, dhuna, egoizmi, xhelozia e sëmurë dhe marrëdhëniet e ndryshme të çoroditura mund të prishin thellësisht marrëdhënien e një çifti. Kjo është arsyeja pse Bibla flet qartë për besnikërinë ndaj një partneri (Eksodi 20:14). Dashuria e vërtetë është përgjegjëse, e durueshme, e dhembshur, nuk ka zili, nuk është egoiste, nuk mendon keq, por gëzohet me të vërtetën dhe mbulon mëkatin, nëse partneri nuk qëndron në të (për një përshkrim të dashurisë së vërtetë, shih 1 Korintasve 13:4-7; Fjalët e Urta 10:12; 1 Pjetrit 4:8).
Dashuria e vërtetë e dallon mëkatin nga mëkatari – ajo e do personin dhe e urren të keqen Perëndia nuk e do divorcin (Malakia 2:16). Një lidhje e prishur me Zotin sjell mosmarrëveshje në marrëdhëniet me personin më të afërt. Perëndia e urren thyerjen e besëlidhjes së martesës, sepse Ai është dëshmitar i saj. Mëkati prish marrëdhëniet ndërpersonale.
Historia e gruas së mbretit David është shembulli më i mirë i kësaj. Domethënë, Mikal e qortoi burrin e saj kur kërceu nga gëzimi “përpara Zotit” dhe u soll, siç mendonte ajo, i papërshtatshëm për një mbret. Ajo përjetoi një ndjenjë superioriteti dhe përbuzjeje për burrin e saj – dhe u ndëshkua duke u bërë shterpë.
Rezulton se për vrasje, pasardhësit dënohen deri në brezin e katërt, për tradhti bashkëshortore – deri në brezin e dhjetë, dhe përbuzja dhe ndjenja e epërsisë çojnë në faktin se fëmijët thjesht ndalojnë së linduri.
