Shkruan: Rasim SMAJLAJ
Shprehja e Shekspirit “Qava një herë kur isha pa këpucë, por ndalova së qari kur e pashë një tjetër pa këmbë”, nuk është thjesht një fjali e bukur. Është një pasqyrë e realitetit, një mësim për të kuptuar kufijtë mes dëshirës dhe mundësisë, mes humbjes dhe mirënjohjes, mes mbështetjes dhe pjekurisë.
Këtë e ndjej sot, pas zgjedhjeve në Kosovë. E mbështeta me bindje koalicionin AAK–NISMA dhe partnerët e tjerë, e në veqanti mikun timë Artan Nimani sepse besova se Kosova ka nevojë për njerëz që e njohin realitetin dhe nuk e shohin politikën si teatër, por si përgjegjësi. Jo gjithmonë fitojnë ata që kanë projektin më të mirë — nganjëherë fitojnë ata që kanë zhurmën më të madhe. Dhe kjo është pjesë e lojës demokratike.
Në veton e tretë, pra në vetveten time, nuk kërkoj fajtorë e as nuk kërkoj mëshirë. Sepse siç ndodh shpesh në jetë, kur e humb një betejë, të mbetet mundësia ta fitosh respektin. Nuk jam i zhgënjyer që s’fituam, por i përulur që e kam parë nga afër një të vërtetë: në Kosovë ka ende shumë njerëz që nuk kanë këpucë, por ka edhe më shumë që u janë prerë këmbët nga zhgënjimi, propaganda, përçarja.
Fituesit e zgjedhjeve i përgëzoj — jo si akt formal, por si nevojë për t’i kujtuar atyre se tani nuk janë më zëri i rrugës, por zëri i gjithë popullit. Jo më “ne kundër tyre”, por “të gjithë për Kosovën”. Dhe në këtë pikë, askush nuk guxon ta harrojë se edhe ata që humbën ishin zëri i qindra mijëra qytetarëve që kërkuan një tjetër rrugë.
Sot, më shumë se çdo herë tjetër, e kuptoj se e rëndësishme nuk është vetëm të mbështesësh një kauzë, por të mbetesh njeri në fitore dhe në humbje. Të mos harrosh këpucët që nuk i pate, por as këmbët që ende i ke për të ecë përpara — drejt një Kosove më të mençur, më të drejtë, më gjithëpërfshirëse.
