Shkruan: Bejtush A. ISUFI
Për shumëkënd ishte e qartë edhe më parë se në Kosovë nuk ka përfaqësim politik; pra, ka dështuar plotësisht ai që quhet sistem zgjedhor. Po flas në këtë rast për zgjedhjet parlamentare.
…Por kjo odisé me Kuvendin, nëse i ka të gjitha të këqijat, së paku po shpresoj se e ka një të mirë – një mësim të vlefshëm: se në këtë vend askujt nuk i «plas» për qytetarin. Mund të jemi, por edhe mund të ecim, nuk është se do të na vërejë dikush…
Ajo që ky qytetari joekzistues do të duhej ta kuptonte përfundimisht është se ata që i votuam për institucionalizim, po bëjnë de-institucionalizimin; se ata që besonim se ishin deputetë, tash e kuptuam se janë vetëm stafi i kryetarit; se partia është e kryetarit dhe qytetari është në gjendje të «lirë» që nga sekonda kur e hodhi votën.
Me një fjalë, paska qenë vetëm një mahi – por me kosto të lartë për vendin dhe qytetarin: kosto që, në vend të besimit, ka mbjellë mosbesimin; në vend të përfaqësimit – mohimin e tij; e në vend të shtetit dhe ekonomisë – ka mbjellë narkinë. Ky është shpërblimi i votës. Nëse kjo mund të kthehet në një mësim, mbase do të merrnim një «kompensim» të çmuar.
