Shkruan: Rasim SMAJLAJ
Në këtë shtet që ende kërkon drejtimin e duhur, shpesh i verbohemi fjalëve, e harrojmë veprat. Na mahnitën me premtime, me fjalime të fuqishme, me buzëqeshje televizive dhe me retorikë patriotike. Por në fund, mbetëm me pyetjen më të thjeshtë dhe më therëse: Çka ju thanë, vërtet, juve këta njerëz?
Çka ju tha juve Albin Kurti?
Që do ta çlirojë drejtësinë nga kapja, por e ktheu në mjete politike?
Që do t’i bëjë 160 mijë vende pune, por i largoi të rinjtë përtej kufijve?
Që do të jetë zëri i popullit, por s’po dëgjon as opozitë, as qytetarë?
A ju tha se do ta bashkojë popullin, e sot përçan edhe vetë mbështetësit e tij në “më të mirë” e “më pak të denjë”?
A ju tha se do të ketë ndryshim, por ndryshoi vetëm sloganin — jo qeverisjen?
Çka ju tha juve Memli Krasniqi?
Që PDK është ndryshe, më e re, më e pastër?
A ju tha se është larg se kaluarës, por mban pranë ata që s’e lejojnë të dalë nga hija?
A ju tha se do të ndërtojë një parti moderne, por e shohim në heshtje para vendimeve madhore?
A ju tha se është opozitë, por a e dëgjuat të flasë kur populli pret zgjidhje?
Çka ju tha juve Lumir Abdixhiku?
Që LDK ka kthyer dinjitetin?
Që do të flasë ndryshe, por nganjëherë nuk flet fare?
A ju tha se është zëri i qetë i arsyes, por në kohë krizash heshtja nuk është virtyt – është braktisje.
A ju tha se do të sjellë risi, por me çfarë emrash? Me çfarë qëndrimesh?
Qytetari e kupton fjalën, por mat udhëheqësin me veprim.
Çka ju thanë Ramush Haradinaj?
Që ishin luftëtarë – askush nuk ua mohon.
Që kontribuuan – historia e njeh.
Por çka po thonë sot?
A ju thanë se janë për popullin?
A ju thanë se pa ta s’mund të formohet qeveri, por pse gjithmonë kur janë afër pushtetit, zërat e tyre bien?
E qytetarit, kush po ia dëgjon zërin?
Sot, qytetari nuk pyet më për fjalime, por për rrogën që s’i del, për spitalin që s’mjekon, për shkollën që s’mëson.
Nuk pyet kush e ka fajin, por kush po vepron. Nuk kërkon heronj, por përfaqësues me dinjitet.
Në vend të bashkëpunimit, kemi lojë numrash. Në vend të konsensusit, kemi luftë për karrige.
Në vend të institucioneve të konsoliduara, kemi tenderë, koalicione të natës dhe spektakël pa fund.
Pra, meqë ra fjala: ÇKA JU THANË JUVE?
Ju që votuat me shpresë,
ju që heshtët me durim,
ju që pritët ndryshim…
Çka ju thanë juve?
Dhe më e rëndësishmja: Çka po ju thonë tani – kur s’kanë më asnjë justifikim për të heshtur e për të vonuar?
