Shkruan: Rasim SMAJLAJ
Me i fol dikujt keq mbrapa e me e lavdëru përpara – është njësoj si me qenë mashkull me dimia. Jetojmë në një kohë kur gjuha është bërë më e rrezikshme se arma, e hipokrizia më e zakonshme se buka e gojës. Me i fol dikujt keq prapa shpinës, e me i buzëqeshë përballë, nuk është thjesht mungesë karakteri – është degradim i moralit publik. Sot në Kosovë, dhe më gjerë në hapësirat tona shqiptare, është bërë normë që njerëzit nuk flasin më ballë për ballë, por me maska. Të thonë “vëlla” përpara, e “maskara” pas krahëve.
Të të përqafojnë në kafe, e të të shajnë posa të dalin nga aty. Kjo s’është më sjellje dytësore – kjo është sjellja dominante. Është “kultura e dimive” në trupin e mashkullit që ka harruar burrninë. Sepse nëse nuk ke guxim të thuash të vërtetën në sy, je veçse një aktor i keq në skenën e hipokrizisë. Në politikë e në shoqëri, kjo sjellje është kthyer në mjet mbijetesë. Politikanët lavdërojnë njëri-tjetrin për kamera, e kur mbyllet mikrofoni i përvisken si hienat. Të ashtuquajturit analistë thërrasin për moral, e në darkë bëjnë pazare. E qytetari, që s’po di më kë t’i besojë, po i mëson fëmijët të heshtin, jo të flasin me drejtësi. Po si kemi mbërritur këtu?
Sepse po e ngatërrojmë urtësinë me frikën. Po e ngatërrojmë respektin me lajkatimin. Po e ngatërrojmë mashkullin me dimi – një metaforë e rëndë, por e saktë për një gjendje që ka marrë fundin e burrërisë.
E zgjidhja?
Të flasim sy në sy. Të flasim me zemër dha tia themi troq . Të mos jemi burracakë pas krahu e frikacakë përballë. Sepse më mirë të humbësh një miqësi me të vërtetën, se sa të fitosh gjithë botën me rrena.
