Shkruan: Rasim SMAJLAJ
Në vitet e zjarrit, kur vendi digjej për liri, Bajrush Morina, një gazetar me shpirt të lirë, u drejtohej Baton Haxhiut e Veton Surroit me një shkrimë që jehonte si mallkim:
“Baton e Veton, Murra ku ju qon?”
Murra – ai kaut i dikurshëm që tërhiqte plugun, nganjëherë më kokëfortë se vetë mali – ishte metafora e pashmangshme e udhëheqjes pa drejtim, e barrës pa busull.
Sot, pas më shumë se dy dekadash, një pyetje edhe më e rëndë po ngrihet nga zemra e këtij populli të lodhur:
Albin e Ramush, Memli e Lumir, Ku po na çoni? Kush është “Murra” tani? Apo jeni bërë të gjithë…?!
Vendi ndodhet në një spirale absurde bllokadash, inateve personale dhe garës për lavdi të rreme. Ndërsa qytetarët presin formimin e institucioneve sot pas 39 përpjekjeve të dështuara për konstituimin e Kuvendit, liderët politikë e kanë kthyer tempullin e demokracisë në një cirk egoistësh.
Në vend të shtetndërtimit, po ndërtojnë mitet personale. Në vend të marrëveshjeve për të mirën e vendit, po matin egot si fëmijët që ngrehin kapuçin kush e ka më të madh. Ndërkohë që Kosova rrezikon zbrazjen e mëtejme, izolimin diplomatik dhe humbjen e kredibilitetit ndërkombëtar, liderët tanë bëjnë rotacion karrigesh, si të ishin duke luajtur muzikë karrigash në ditëlindjen e ndonjë fëmije politik.
A ka më turp se kjo?
A ka më poshtërim për qytetarin, se të sheh se vota e tij vlen sa një kartë letre në një lojë pokeri mes partive?
Të gjithë flasin për popullin, por asnjë nuk e pyet atë. Të gjithë pretendojnë se kanë fituar, por të gjithë i tremben zgjedhjeve të reja. Të gjithë sillen si liderë të mëdhenj, por asnjëri s’ka burrëri të heqë dorë për kompromis.
Prandaj, me plot të drejtë, edhe ne po themi sot:
“Albin e Ramush, Memli e Lumir, Murra ku po na çon?!”
Sepse nuk është kjo rruga që i solli shqiptarët te liria.
Jo kështu e deshëm republikën. Jo me Murra që na tërheqin zvarrë drejt një moçali politik pa dalje.
