Shkruan: Rasim SMAJLAJ
Në jetën time kam zgjedhur gjithmonë rrugët e vështira – ato që nuk premtojnë rezultate të menjëhershme, por që ndërtojnë diçka të qëndrueshme. Më pëlqejnë projektet afatgjata, jo rrugë të shkurtra, jo zgjidhje për sot e probleme për nesër. Kam besuar dhe besoj ende se Zoti nuk ta humb mundin kur ecën drejt dhe nuk u ikën përballjeve.
Por ndonjëherë, përballja është më e rëndë se çdo sfidë profesionale. Sepse nuk bëhet fjalë për ide, por për jetë. Për një vajzë të re – Liridona Ademin – e cila u vra brutalisht, padrejtësisht, pabesisht. Vrasja e saj është një krim që ka tronditur gjithë opinionin publik, por për mua është një plagë e dyfishtë.
Tre prej të dyshuarve jan nga fshati i dajëve të mi. Madje njëri ka lidhje gjaku me nënën time. Dhe këtë fakt nuk mund ta fshij. Por nuk mund as ta përdor si justifikim për të heshtur. Sepse krimi nuk ka as fshat, as mbiemër, as mbrojtje morale kur është krim.
Kam ndier tronditje si njeri, si qytetar, si prind, si shqiptar – dhe nuk mund të qëndroj indiferent vetëm pse një emër më lidhet larg me historinë e gjakut. E ndjej për detyrë të them qartë:
Krimi është krim. Vrasësit e Liridona Ademit duhet të përballen me drejtësinë. Pa kompromis. Pa ndikime. Pa kalkulime.
Nëse ne, që kemi lidhje, sado të largëta, me kësi rastesh, nuk ngrisim zërin, kush do ta bëjë? Nëse heshtim për të “mos prishur gjakun”, atëherë kemi pranuar që gjaku të bëhet pis, jo nder.
Të mos i japim më hije faji viktimave, dhe hije faljeje kriminelëve.
Liridona nuk u vra nga fati – ajo u vra nga një mendësi e sëmurë që e sheh gruan si pronë, si nën-njeri, si objekt të disponueshëm. Derisa kjo mendësi të mos turpërohet publikisht, dhe të mos ndëshkohet ligjërisht, asgjë nuk do të ndryshojë.
E pranoj, ky shkrim më rëndon. Por më rëndon më shumë të mos e bëja. Sepse drejtësia nuk kërkon leje nga fisi. Ajo kërkon zë. Zërin e të gjithëve ne.
Thirrje për drejtësi
I bëj thirrje Prokurorisë së Shtetit, Policisë, Gjykatave dhe çdo institucioni të drejtësisë që ta trajtojë këtë rast me gjithë peshën që meriton. Jo si një dosje e zakonshme. Jo si një rast rutinor. Por si një test i ndërgjegjes sonë si shtet dhe si shoqëri.
Mos lejoni që një krim i tillë të përfundojë me dënime minimale, me zbërthime të lehta apo me arsyetime fiktive. Drejtësia për Liridonën është drejtësi për të gjitha gratë e këtij vendi që jetojnë me frikë, heshtje apo nën kërcënim.
Ky vend nuk ka nevojë për më shumë heshtje. Ka nevojë për qëndrim.
