Shkruan: Rasim SMAJLAJ
Nga këndi i një qytetari të lodhur nga pritja…
Njëherë e një kohë, një çoban i thjeshtë e i paditur, kishte caktuar të enjten për dasmën. Nuk dinte të numëronte mirë ditët e javës, por me zemër të madhe e padurim të madh, çdo ditë përsëriste: “E hane, e marte, e lumja moj e ejte!” Sepse të enjten priste nusen! Pritja e tij kishte qëllim – dhe fund!
Ndërsa sot, në këtë Kosovën tonë të nëpërkëmbur, jemi bërë gjithë qytetarët si ai çobani, veçse më keq: çdo dy ditë presim seancë, çdo dy ditë shpresojmë për marrëveshje, çdo dy ditë dëgjojmë për ndonjë “takim të rëndësishëm”, por fund nuk po ka. Nuk ka nuse, nuk ka marrëveshje, nuk ka zgjidhje!
Por të paktën çobani e priste të enjtën me një zemër të bardhë, me një dasëm të sigurtë përpara. Ne – qytetarët e këtij vendi – çka po presim? Një Kuvend që as nuk mblidhet si duhet, deputetë që hyjnë e dalin pa lënë gjurmë, kryetarë partish që mendojnë vetëm për vete e jo për shtetin. Një vend që jeton në krizë për faj të atyre që u betuan se do të përfaqësojnë zërin tonë.
Çobani ishte analfabet, por i sinqertë. Ndërsa këta tanët janë diplomatë të deklaruar, por të paditur për përgjegjësi. Çobani kishte një datë – të enjten. Ne, një popull i tërë, nuk kemi as datë, as marrëveshje, as qeveri që vepron, as kuvend që vendos.
Prandaj, po e përfundoj këtë thirrje me një lutje të thjeshtë popullore:
Mos na mbani më peng, o deputetë! Sepse dasma juaj është fati ynë!
E mjaft më me “e hane, e marte, e lumja moj e ejte” – kur nusja kurrë s’vjen!
