Shkruan: Rasim SMAJLAJ
Nën dy kodra, në një luginë të qetë, gjendet fshati im – Bardhaniqi i Dushkajës së Gjakovës. Aty kam lindur, aty mësova fjalët e para, aty u rrita mes trimërisë, bujarisë, mikpritjes dhe humanizmit që e karakterizon atë trevë. Dhe aty nisa të ëndërroja për një jetë më të mirë. Por rruga drejt asaj jete nuk ishte as e lehtë, as e drejtë – dhe mbi të gjitha, nuk ishte në atdhe.
Isha vetëm 18 vjeç kur mora rrugën e mërgimit. Ishte mesi i vitit 1994 – një kohë e vështirë, e mbushur me mungesa, pasiguri dhe varfëri. U nisa i vetëm, me një çantë shprese në krah dhe një zemër që përplasej mes frikës dhe entuziazmit. Largimi më dukej si fillimi i një lirie, por sapo mbërrita, e ndjeva veten si në një burg të hapur: gjuha më mbyllte dyert, vetmia më shoqëronte çdo ditë, ndërsa malli më gërryente shpirtin.
Kaluan vite të tëra pa ndjerë se isha bërë pjesë e atij vendi të huaj. Mund të mësohesh me gjithçka – me punën, me ftohtësinë e njerëzve, me rregullat e jetës – por nuk mësohesh kurrë me mungesën e gjuhës sate, të aromës së vendlindjes, të zërit të nënës në mëngjes, apo trokitjes së fqinjit në derë. Edhe sot, pas kaq dekadash, nuk ndjehem i integruar. Sepse mendja ime është në Bardhaniq, dhe shpirti im ecën çdo mëngjes rrugëve të Bardhaniqit, të Pejës – sepse sot jetojmë aty – dhe rrugëve të gjithë Kosovës.
Falë punës së palodhshme dhe besimit në vetvete, sot kam mundësinë të udhëtoj çdo javë në vendlindje. Dhe nuk udhëtoj vetëm me valixhe, por me ëndrra, me investime dhe me përkushtim për tokën time. Kam kthyer çdo kursim në vendin tim – jo vetëm si investim ekonomik, por si akt dashurie. Kam kthyer edhe familjen time – bashkëshorten dhe dy fëmijët e vegjël – për të jetuar në Kosovë.
Sot, së bashku, jemi themelues të çerdhes “Mrekullitë e fëmijëve”, sepse besoj thellë se kur investojmë te fëmijët, investojmë në të ardhmen.
Nga ana tjetër, jam krenar që menaxhoj një firmë ndërtimi familjare që sot ka vlerë milionëshe. Nuk ishte e lehtë, por ishte e mundur. Dhe më e rëndësishmja – sot po ia dorëzoj këtë trashëgimi fëmijëve të mi, sepse dua që ata të ndërtojnë këtu, jo të ikin. Të qëndrojnë, jo të kërkojnë shpëtim në biletat e aeroportit. Të besojnë, jo të braktisin.
Mërgimi më ka mësuar shumë – por mbi të gjitha, më ka treguar se rrënjët nuk i presin as vitet, as kilometrat. Rrënjët e mia janë në Bardhaniq, në Pejë, në Kosovë. Dhe përderisa më rreh zemra, unë do të jetoj si mërgimtar në trup, por gjithmonë si atdhetar në shpirt.
