Shkruan: Halil GECI
Marrëveshjet që u shitën si paqe, por u nënshkruan si dorëzim i heshtur për ndarjen e Kosovës
Përmes logjikës së ngushtë të një rrethi të paformuar politikisht, ndërmjetësuesit e Bashkimit Evropian – Miroslav Lajçak, Josep Borrell dhe Richard Grenell, por edhe ata që i paraprinë – luanin lojën diplomatike me një klasë politike të papërgatitur, që nuk kuptonte as rregullat më të thjeshta të përballjes ndërkombëtare. Përballë figurave të nivelit të lartë ndërkombëtar, Kosova do të duhej të kishte përfaqësues të denjë – akademikë të fushës së jurisprudencës, ekonomisë dhe diplomacisë. Por edhe ata pak që i kemi, u anashkaluan me qëllim – sepse, po të përfaqësonin ata Kosovën, shumë shpejt do të zbulohej se “mbretërit” e vërtetë politikë ishin lakuriq.
Në vend të tyre, dialogun e udhëhoqën figurat e ashtuquajtura “loparë politikë”, që jo vetëm nuk kishin asnjë përgatitje profesionale për politikë të jashtme, por nuk kishin as kuptim të qartë për luftën që pretendonin se e kishin fituar. Prandaj, nuk është për t’u habitur që nuk e kuptonin as qëllimin e vërtetë të ndërmjetësuesve, e as agjendën afatgjatë të Serbisë.
Pas gjithë kësaj arkitekture diplomatike fshihej një skenar i rrezikshëm për Kosovën – një skenar që u kuptua vetëm kur ishte tepër vonë. Marrëveshjet tashmë ishin nënshkruar. Dhe kur reagimet nisën të shtoheshin, vetë “polari”, simbol i pazareve të fshehta, doli me deklaratën se “ishte propozim i imi” – duke u përpjekur të shesë një tradhti të bërë si një akt të përgjegjshëm.
Në emër të paqes dhe dialogut, marrëveshjet që favorizonin Serbinë filluan të paraqiteshin si “të dobishme për Kosovën”. Në realitet, ato nuk ishin gjë tjetër veçse projekte të dizajnuara nga Serbia, të mbështetura nga faktorë të jashtëm si George Soros, Edi Rama dhe rrjeti politik që sillet rreth “polarëve” dhe bashkëpunëtorëve të tyre në Kosovë.
Ratifikimi i tyre në Kuvend u bë jo në funksion të interesit të shtetit, por për t’i bërë qejfin Beogradit – që nën tryezë kërkonte ndarjen e Kosovës. Nëse këto marrëveshje nuk kundërshtohen me vendosmëri, ato do të mbeten një njollë historike që do të rëndojë mbi brezat e ardhshëm.
