MUSA Kurhasku
Nëse një politikan nuk ndjen as mall për mërgatën që e mban Kosovën në këmbë, as përgjegjësi për qytetarin që e votoi, atëherë për kë qeverisë?
Nëse nuk ka dhimbje për të rinjtë që çdo ditë me bagazhe shifen të rreshtuhr në radhë të gjejnë një vend në autobus apo aejroplan, duke parë vetëm largimin si rrugë shpëtimi, ndërsa prindërit që nuk sakrifikuan as kafshaten e gojës për ti shkolluar, mbesin me lot e mall për ta, thua se po përcillen për luftë. A janë më këta politikan në shërbim të vendit apo në shërbim të vetes, dhe shkatrrimit të shtetit?
Shifrat janë të ftohta, por realiteti është i dhimbshëm: papunësia, pasiguria, mungesa e shpresës, braktisja. Dhe ndërsa Kosova po boshatiset, pushteti vazhdon të mbushet, me sekserë, familjarë, klane dhe rreth të ngushtë të besimit partiak.
Por ajo që dhemb më shumë është harresa. Harresa për gjakun e 1,350 fëmijëve të vrarë dhe mbi 15 mijë burra e gra të masakruar nga regjimi kriminal i Serbisë fashiste. Harresa për të pagjeturit që ende nuk janë kthyer në dheun e tyre. Harresa për idealin që solli lirinë, harresa për 20 mijë nëna, motra të dhunuara dhe gjithë kjo sot përdhoset me tenderë të kurdisur në qeverit e kaluara e në kohëtë të fundit me tendere një burimorë, me emrime të turpëshme në adminstrat e në ç’do sektor, dhe me nepotizëm të paskrupullt.
Nëse politika nuk reflekton mbi këto plagë, nëse nuk u jep qytetarëve as ndjesë, as drejtësi, as shpresë, atëherë nuk meriton as mbështetje.
Si gazetar që kam parë luftën e kam parë të vrarë të masakruar , e kam raportuar pa u trembur dhe e kam dokumentuar pa u lodhur se do vritemi, sot me bindje të thellë e them: këta politikanë duhet t’i lëmë pa vota. Jo për inat, por për përgjegjësi. Sepse kush nuk ndjen më asgjë për popullin, nuk meriton asgjë prej tij. Kur nuk kanë vota dhe poste këta do sterkeqen do të varfrohen dhe mbase këta do ikin nga Kosova, dhe populli do fitonë lirimë e merituar.
Vota nuk është dhuratë. Është akt besimi. Dhe kur besimi keqpërdoret, zgjidhja nuk është të ankohemi, por të ndalim dorën që e nënshkruan gabimin.
Koha është tani: të mos votojmë ata që nuk ndiejnë më për Kosovën. Të mos i shpërblejmë me pushtet ata që jetojnë në luks mbi djersën, mërgimin, gjakun dhe varfërinë tonë.
Sepse po nuk i ndalëm ne, nuk ndalen vetë.
