Nga Rasim Smajlaj
Dimal Basha – Kryetari i Parlamentit që pasqyron gjysmën e qeshur e gjysmën e qarë të kësaj legjislature. Pas më shumë se gjashtë muajsh bllokadë, me mbi 50 seanca të dështuara dhe një Kuvendi që u kthye në sallë pritjeje, Kosova më në fund ka një Kryetar Parlamenti. Emri? Dimal Basha. Po, ai që deri dje shihnim si zë i zhurmshëm i një opozite me qasje teatrale, sot është shndërruar në “kapitenin” e anijes që ka humbur busullën. Në fakt, zgjedhja e Bashës nuk u bë nga dashuria politike, por nga lodhja kolektive. Deputetët e votuan jo si akt besimi, por si akt shpëtimi – si kur i vendosim bateritë e fundit një radios që nuk kap asnjë valë. Dimal Basha është pasqyra e kësaj legjislature: shumë retorikë, pak substancë. Një parlament që nuk prodhoi ligje, por prodhoi meme. Një sallë ku qytetarët shohin më shumë “show” sesa shtet. Dhe mbi këtë skenë, tani prin Basha – një simbol i përplasjes mes fjalës së bukur dhe realitetit të zbrazët. Ai u zgjodh me 73 vota për, 30 kundër e 3 abstenime, por sot Kuvendi nuk feston fitoren e një vizioni, por fundin e një agonie. Nga sot, çdo vendim i madh i Kosovës do të kalojë përmes duarve të tij. Një pasqyrë e denjë e legjislaturës: plot zhurmë, plot kontrast, por pa asnjë garanci se drita në fund të tunelit nuk është një tjetër tren që vjen me shpejtësi. Në histori, kjo legjislaturë do të kujtohet për një fjali: “Kosova u mbajt gjashtë muaj peng, për t’i dorëzuar çelësat e Kuvendit në duart e Dimal Bashës.”
