Nga Rasim Smajlaj
Tri dekadat e fundit i kam përjetuar vetë. Kam parë udhëheqës të mëdhenj, burra që përfaqësuan popullin me dinjitet, aq sa emrat e tyre hynë në këngë, në histori e madje edhe në ninulla. Në djep fëmija dëgjonte: “Nina-nana more bir, u rritsh e u bâfsh si Adem, si Rugovë, si burrat e kombit…” Por sot? Sot jemi pranë një absurdi historik: mos e baftë Zoti të vijë dita që një nënë t’ia thotë fëmijës së saj: “Nina-nana more bir, ju bâfsh nanës Dimal…” Kjo s’është këngë gjumi, kjo është mallkim i butë, një tallje që të vret më shumë se një grusht. Nga burrat e lavdisë kemi rënë te kukullat e kartonit. Nga legjendat kemi rënë te karikaturat. Nga trimat kemi zbritë te shushunjat që nuk dinë të japin, veç të thithin. Kjo është tragjedia jonë kombëtare: në vend të figurave që frymëzojnë, po prodhojmë fytyra që turpërojnë. Në vend të këngëve për heronj, po mbesim me barsoleta parlamenti. Në vend të ninullave të krenarisë, rrezikojmë të trashëgojmë ninulla që janë mallkim për fëmijët tanë. Dhe këtu duhet të bërtasim, të ulërijmë me zë të madh: Mos i ktheni ninullat në mallkim për fëmijët e ardhshëm! Sepse një popull që humb edhe ninullën, humb edhe shpirtin e vet.
