Ministri serb i Kultures assesi te pajtohet qe kishat dhe manastiret jane pjese e trashegemise se Kosoves. Ai eshte irituar pese ato ne google maps figurojne ne gjuhe shipe. Ministri serb Nikola Selakoviq iu drejtua Drejtoreshës së Pcrgjithshme të UNESCO-s, Audrey Azoulay, në një letër që po e publikojmë të plotë.
Në një letër drejtuar Drejtoreshës së Përgjithshme të UNESCO-s, Audrey Azoulay, Ministri i Kulturës, Nikola Selaković, theksoi se është detyrë e tij absolute t’i tërheqë vëmendjen Drejtorit të Përgjithshëm të UNESCO-s, komunitetit ndërkombëtar të ekspertëve dhe publikut të gjerë, pikërisht tani, ndaj rrezikut të menjëhershëm dhe të rëndë që i kanoset Kosovës dhe Metohisë, trashëgimisë kulturore të popullit serb me rëndësi universale për të gjithë njerëzimin, domethënë, të drejtave të tij dhe vetë ekzistencës së tij.
“Kryesisht po flasim për faltore që datojnë që nga Mesjeta dhe të cilat janë vakëfe dhe vende prehjeje të mbretërve serbë, shenjtorëve dhe relikteve të tyre, por në të njëjtën kohë edhe për tempuj të gjallë të Kishës Ortodokse Serbe. Këto janë tempuj që janë thelbi i spiritualitetit të popullit serb dhe një shtyllë e historisë dhe identitetit të tyre të përgjithshëm, siç janë Patriarkana e Pejës, Nëna e Zotit e Ljevishkës, Graçanica, Banjska, Kryeengjëjt e Shenjtë, Fjetja e Hyjlindëses së Bekuar, Katedralja e Shën Gjergjit dhe shumë të tjerë, praktikisht të gjithë tempujt e popullit serb dhe të Kishës Ortodokse Serbe në Kosovë dhe Metohi”, kujtoi Ministri Selaković.
Ai gjithashtu theksoi se mund të duket se pas dekadash djegieje, shkatërrimi dhe përdhosjeje, të cilat e kanë mbajtur trashëgiminë kulturore serbe në Kosovë dhe Metohi në listën e trashëgimisë botërore në rrezik për njëzet vjet, ekziston një arsye më pak drastike në fjalë. “Megjithatë, kështu duket”, shkroi ai, duke shtuar:
“Nga historia e tij e mbushur me njerëz, populli serb ka mësuar se kërkimi i thesareve kulturore është një paralajmërues i ngjarjeve shumë më të vështira.”
Populli serb është përballur disa herë me një model djallëzor, diçka që nuk mund të ketë emër tjetër përveç vrasjes së kulturave. Kjo e keqe nuk dëshiron të shkatërrojë vetëm kulturën e një populli, por synon të shkatërrojë kulturën si identitet, deri në pikën e fshirjes së ekzistencës së një populli të tërë. Ja se si duket.
Në hapin e parë, ka shkatërrim fizik të kulturës dhe ndalim të saj, si prelud i gjenocidit ose spastrimit etnik.
Në hapin e dytë, përdoret falsifikimi i historisë dhe fshirja e kulturës, spastrimi etnik bëhet pastrimi i kulturës nga ata të cilëve u përket fillimisht.
Në hapin e tretë, ajo që i shpëtoi shkatërrimit dhe origjina e së cilës u hoq, i merret viktimës dhe përvetësohet si trashëgimi e kriminelit. Kjo mund të quhet pastrim i historisë nga gjurmët e viktimës. Kështu, kulturicidi është krimi i përsosur.
Në shikim të parë, mund të duket se, sipas këtij modeli, gjenocidi kulturor në Kosovë dhe Metohi është në fazat e tij të fundit. Në realitet, përvoja e tmerrshme e popullit serb nga Lufta e Dytë Botërore, veçanërisht në Shtetin e Pavarur të Kroacisë, si dhe gjatë viteve 1990 gjatë shpërbërjes së Jugosllavisë, është se vjedhja e trashëgimisë kulturore nuk është fundi, por paralajmëruesi i një cikli të ri djallëzor të dhunës edhe më të keqe.
“Kjo është arsyeja pse Ministria e Kulturës do të vazhdojë t’i drejtohet bashkësisë ndërkombëtare dhe organizatave ndërkombëtare me qëllim mbrojtjen e trashëgimisë kulturore me rëndësi universale, mbrojtjen e identitetit dhe të drejtave themelore të njeriut si bazë për paqe dhe zhvillim për të gjithë njerëzimin”, përfundoi Ministri Selaković në fund të letrës së tij drejtuar Drejtoreshës së Përgjithshme të UNESCO-s, Audrey Azoulay.
