Në Gaza, heshtja është bërë e vetmja gjuhë e mbetur për mijëra fëmijë që i mbijetuan gjenocidit, por që tani po vuajnë pasoja psikologjike.
Në muajt e fundit, organizatat ndërkombëtare dhe lokale kanë dokumentuar një rritje të numrit të rasteve të fëmijëve që humbasin aftësinë për të folur, jo për shkak të lëndimeve fizike, por për shkak të traumës së padurueshme psikologjike të luftës.
Sipas një raporti nga Programi i Shëndetit Mendor i Komunitetit të Gazës (GCMHP), një numër në rritje i fëmijëve po shfaqin simptoma të rënda post-traumatike, duke përfshirë ankthe kronike, mbindjeshmëri ndaj zhurmave të forta dhe urinim në shtrat. Shumë prej tyre mbeten plotësisht të heshtur pavarësisht se nuk kanë dëmtime të kordave vokale.
Mjekët e identifikojnë këtë gjendje si “mutizëm traumatik” – një çrregullim psikologjik në të cilin frika ose shoku i fortë e hesht zërin e një fëmije, duke e detyruar atë të komunikojë përmes gjesteve, shikimeve ose lëvizjeve përsëritëse.
“Lodhja psikologjike në Gaza është përhapur gjerësisht. Ekipet mjekësore po punojnë në kushte shkatërrimi që e bëjnë pothuajse të pamundur vazhdimin e trajtimit”, tha Dr. Yasser Abu Jamea, drejtor i GCMHP.
Një mjek nga Mjekët pa Kufij (MSF) e përshkroi situatën ashpër: “Një fëmijë në Gaza nuk jeton me kujtimin e një sulmi ajror – ai jeton duke pritur për tjetrin.”
Logopedi Heba Haidar, specialiste në çrregullimet e gjuhës dhe gëlltitjes, i tha Quds Press se një raport nga UNICEF dhe Organizata Botërore e Shëndetësisë (OBSH) konfirmoi raste të belbëzimit dhe humbjes së të folurit të lidhura drejtpërdrejt me ekspozimin ndaj bombardimeve izraelite.
“Fëmijët e nxjerrë nga rrënojat kanë pushuar së foluri. Edhe adoleshentët kanë vështirësi në formimin e fjalëve – sikur vetë gjuha të jetë thyer nën peshën e traumës”, tha Haidar.
