Nga Musa Kurhasku
Në çdo fushatë zgjedhore, skena është e njëjtë. Politikanët shfaqen papritur, të shumtë, të zhurmshëm dhe të etur për vëmendje. Vizitojnë çdo lagje, çdo kafene, çdo biznes, cep e’n cep në çdo vendbanim. Trokasin në çdo derë dhe flasin për hallet e qytetarit me një shqetësim të improvizuar.
Por kjo afërsi është e rreme.Sepse për ta, vota nuk është besim është plaçkë. Qytetari nuk është zë, është mjet. Një mjet i përkohshëm, i përdorshëm vetëm sa zgjat fushata.
Sapo mbyllen kutitë e votimit, nis zhdukja. Politikanët sezonalë kthehen në figura të paarritshme. Telefonat heshtin. Zyrat mbyllen. Rrugët ku dje shkelën me nxitim, sot nuk ekzistojnë më për ta. Qytetari mbetet në pritje, i harruar dhe i mashtruar.
A do të jenë edhe këto zgjedhje panair premtimesh?
Sa herë afrohen zgjedhjet, premtimet rriten më shpejt se besimi i qytetarëve. Pagat do të rriten 50 për qind. Pensionet po ashtu. Fondet familjare do të jenë “për të gjithë”. Banesa për familjet e reja. Punime enorme, zhvillim i madh, mirëqenie e garantuar.
Letra i duron të gjitha. Fjalët edhe më shumë.
Fushata zgjedhore shndërrohet në panair premtimesh, ku secili kandidat shet shpresë të paketuar bukur, pa garanci, pa afate reale dhe pa llogari. Premtimet janë të mëdha, por kujtesa politike është e shkurtër.
Ndërkohë, realiteti është brutal.
Në kohën mes dy zgjedhjeve, Kosova zbrazet.Jo me dhjetëra, por me qindra mijëra. Ikën të rinj, ikën kuadro të arsimuar, ikën familje punëtore, ikën edhe ata që dikur besuan se këtu mund të ndërtonin jetë. Ikën atdhetarë në heshtje, pa zhurmë, sepse zhgënjimi nuk bën fjalime.
Kjo është kontradikta më e madhe:
Në fushatë flitet për zhvillim,
ndërsa mes zgjedhjeve iket nga mungesa e shpresës.
Nëse pagat po rriten kaq shumë, pse po ikin mjekët, inxhinierët, mësuesit?
Nëse pensionet po rriten, pse pleqtë mbesin peng i ndihmave nga fëmijët në mërgim?
Nëse ka fonde familjare dhe banesa për të rinjtë, pse familjet e reja po e ndërtojnë jetën jashtë Kosovës?
Këto pyetje nuk marrin përgjigje në fushatë. Ato shmangen me slogane, me spote reklamuese dhe me takime të shpejta elektorale.
Politika jonë ka mësuar të flasë bukur para zgjedhjeve dhe të heshtë gjatë mandatit. Premtimi bëhet monedhë, ndërsa përgjegjësia zhduket. Qytetari trajtohet si konsumator fjalësh, jo si partner në shtetndërtim.
Nëse edhe këto zgjedhje do të reduktohen në premtime të fryra pa mbulesë reale, atëherë panairi vazhdon dhe zbrazja e vendit do të thellohet. Sepse njerëzit nuk ikin vetëm për paga, ikin nga mungesa e drejtësisë, e dinjitetit dhe e perspektivës.
Kosova nuk ka nevojë për më shumë slogane.
Ka nevojë për politika që mbajnë njerëzit këtu.
Për llogaridhënie, jo për broshura.
Për punë reale, jo për shifra fushate.
Në fund, qytetari duhet ta kuptojë një gjë:
Premtimet nuk ndërtojnë shtet.
Veprat po.Dhe çdo votë e dhënë për panairin e radhës është një shtysë tjetër drejt valixheve të reja.
