Nga Musa Kurhasku
E larguam drurin, e harruam oxhakun, I shitemi e I falem për skrap stufat, filluam modernizimin me kondicionerë, dhe sot energjia elektrike po na varfëron skajshmërisht. Po na bënë jetën terr! Rritja enorme e çmimit të energjisë elektrike dhe e shportës së konsumit ditor nuk është më statistikë, por plagë e përditshme në shtëpitë tona. Faturat janë bërë barrë e rëndë, e padurueshme, ndërsa paga dhe pensioni mbeten të ngrira, të vogla, të pafuqishme përballë këtij realiteti të ri. Si u mashtruam hapur e me mend në kokë! Na u tha të blejmë kondicionerë, të heqim dorë nga ngrohja me dru, se energjia elektrike ishte “zgjidhja moderne, ekonomike dhe e pastër”. Shumë familje investuan kursimet e fundit për këtë tranzicion. Sot, po e paguajmë trefish çmimin e atij “përparimi”. Si është e mundur që nga viti i kaluar në këtë vit, për të njëjtin konsum, pagesa të jetë trefishuar? Kush e mban përgjegjësinë për këtë padrejtësi? Pse qytetari i thjeshtë po ndëshkohet për zgjedhje që iu imponuan si politika shtetërore? E larguam drurin, e harruam oxhakun, dhe sot energjia elektrike po na varfëron skajshmërisht. Jetën po na bënë terr ankohen shumë banorë të lagjeve të Gjakovës. Në shumë shtëpi, dritat paguhen duke munguar ushqimi. Ngrohja paguhet duke u hequr dorë nga ilaçet. Kjo nuk është menaxhim, kjo është skamje e institucionalizuar. A është ky mëkat i qeverisë? Po. Sepse qeveria ka detyrë të mbrojë qytetarin, jo ta shtyjë drejt varfërisë energjetike. Politikat pa ndjeshmëri sociale nuk janë reforma, janë dhunë e heshtur ekonomike. Çfarë jete është kjo, kur njeriu frikësohet të ndezë ngrohjen? Kur numëron kilovatët si kafshata buke? Kur dimri nuk është më stinë, por kërcënim? Kjo nuk është jetë dinjitoze. Kjo është mbijetesë nën drita që ta bëjnë jeten terrë!
