Nëse Tara do të kishte ndërtuar një autostradë, kjo do të kishte qenë një tjetër rresht në listën e gjatë të projekteve të ndërtimit të realizuara.
Kjo listë përfshin shumë rrugë, termocentrale, ndërtesa biznesi, banimi dhe diplomatike, objekte sportive dhe të tjera në të gjithë botën.
Si inxhinier i arsimuar në Stamboll, Tara e arriti këtë me kompaninë e tij të ndërtimit ENKA, të cilën e themeloi me dhëndrin e tij Sadi Gulcelik në vitin 1957, tre vjet pas diplomimit në universitet. ENKA është një nga kompanitë më të mëdha të ndërtimit në Turqi.
Selia qendrore e ENKA-s në Stamboll
Ndër të tjera, ajo ndërtoi një autostradë në Kosovë, termocentralin bërthamor Hinkley Point në Britaninë e Madhe, fabrikat e Toyota dhe General Motors në Rusi, si dhe stadiumin Shakhtar. Një nga projektet e saj më të mëdha dhe më të njohura është kompleksi i Kullës Naberezhnaya në Moskë dhe ura e varur Osmangazi, e cila lidh pjesët evropiane dhe aziatike të Turqisë.
Puna më e shtrenjtë e ENKA-s është ndërtimi dhe pajisja e Objektit Qendror të Përpunimit për shfrytëzimin e naftës dhe gazit në Basra, në jug të Irakut, me vlerë një miliard dollarë (1.67 miliardë km).
Shumë nga projektet e kompanisë ishin në Rusi, dhe të ardhurat e saj vitin e kaluar arritën në më shumë se tre miliardë dollarë (5.02 miliardë km). Fakti që ajo ka 25 mijë punëtorë, si dhe fakti që arrin të punësojë 100 mijë njerëz në projektet e saj, flet për madhësinë e saj.
Familjet Tara dhe Gulcelik, të cilat zotërojnë ENKA-n, kanë lidhje të ngushta me partinë në pushtet në Turqi. Tetë përqind e aksioneve të kompanisë janë të listuara në bursë.
Sadi Gulcelik, bashkëthemelues i ENKA
Ky sukses i madh i një kompanie ndoshta është edhe çështje e karakterit të Šarik Tarës. Konkretisht, ish-ambasadori i BiH në Turqi, Hajrudin Somun, i cili pretendon se kishte lidhje të mira me të, tha në një intervistë për Klix.ba se Tara ishte një burrë “i fortë”.
Përveç kësaj, ai përshkruhet si dikush që ishte këmbëngulës, ambicioz dhe i hapur ndaj botës. Personaliteti i tij u formua edhe nga fakti që ai u detyrua të mbështeste familjen e tij në rrethana të vështira pas Luftës së Dytë Botërore.
Ai lindi në vitin 1930 në Shkup si Sharik Hadžihamzić. Familja Hadžihamzić është me origjinë nga Bosnja dhe Hercegovina dhe emigroi në Turqi në vitin 1942. Ata e ndryshuan mbiemrin e tyre, ashtu si shumë boshnjakë të tjerë që emigruan në Turqi.
Arsyeja e vërtetë për ndryshimin e mbiemrit të tyre është e panjohur, por ajo që dihet është se babai i Sharikut, Fevzija, e ndryshoi mbiemrin e tij në Tara, sipas lumit që rrjedh nëpër Bosnjë dhe Hercegovinë dhe Mal të Zi. Hadžihamzić-ët migruan në Turqi nëpërmjet Malit të Zi.
Sharik Tara mbahet mend gjithashtu për punën e tij bamirëse në fushat e arsimit, kulturës, artit dhe sportit. Ai vdiq në vitin 2018 në Stamboll, në moshën 88 vjeç. Ai ishte një nga boshnjakët më të pasur të të gjitha kohërave dhe, për shkak të origjinës së tij, kishte simpati për Bosnjën dhe Hercegovinën.
