Nga: Radomir Dimiq
Aleksandar Vuçiq duket i gatshëm të shkojë shumë larg për hir të kombinimit të motiveve të tij të brendshme politike dhe interesave personale për mbijetesë në pushtet. Politika e tij e jashtme, në një kontekst global të ndryshuar rrënjësisht, i ngjan gjithnjë e më shumë një konstrukti të paqëndrueshëm, si këmbë të djegura që mezi mbajnë peshën. Bëhet fjalë për një strategji të çuditshme, e ndërtuar mbi parimin e premtimeve të paqarta, pazareve politike dhe dhuratave selektive – një logjikë ku shteti identifikohet me një njeri të vetëm, ndërsa qytetarët nuk kanë asgjë për të thënë. Vuçiq e forcon pozicionin e tij si “mbrojtës” i Serbisë sipas nevojave personale, duke luajtur rolin e presidentit të fyer që refuzon të takohet me eurodeputetët, por që njëkohësisht nuk heziton të përqafohet me Viktor Orbánin dhe të përfshihet hapur në fushatën zgjedhore të kryeministrit hungarez. Këto zgjedhje, sipas këtij kalkulimi, kanë rëndësi të drejtpërdrejtë edhe për fatin e tij politik. Megjithatë, ndryshe nga këto mesazhe politike, të cilat mund të kalojnë pa reagime të mëdha ndërkombëtare, akuzat dhe kërcënimet e fundit që Vuçiq ka drejtuar ndaj Shteteve të Bashkuara vështirë se do të mbeten pa pasoja. Retorika e tij, e cila përfshin edhe pretendime për “grusht shteti” dhe ndërhyrje të huaja, shënon një përshkallëzim të rrezikshëm që e vendos Serbinë në kurs përplasjeje me partnerët perëndimorë. Sipas këtij interpretimi kritik, gjithçka nis në momentin kur Vuçiq sheh dhe kupton se si përfundojnë diktatorët – nga Nikolas Maduro e deri te shumë të tjerë para tij. Frika nga një skenar i ngjashëm duket se e shtyn drejt retorikës gjithnjë e më radikale dhe manovrave të dëshpëruara politike, duke thelluar kaosin e brendshëm dhe izolimin ndërkombëtar të Serbisë.
