Ramë Shabani është i mbijetuari i Masakrës së Reçakut, të cilit në çdo përvjetor i rikthehen kujtimet e asaj ndodhie rrëzë malit, ku 27 vjet më parë i shpëtoi breshërisë së plumbave të forcave serbe, që vinin nga të gjitha anët. Ndonëse Prokuroria Speciale ka ngritur aktakuzë, me propozim për gjykim në mungesë, ndaj 21 personave që dyshohen për krime lufte kundër popullsisë civile në Reçak, përgjegjësit ende nuk janë dënuar. I mbijetuari i Masakrës së Reçakut pret të dëshmojë.
“Ditë më të rëndë, ishalla, nuk presim më…”, thotë Ramë Shabani, i mbijetuar i Masakrës së Reçakut, i cili kujtimet ende i ka të freskëta, ndërkohë që përvjetorët vazhdojnë t’i ketë edhe më të rëndë.
Si dëshmitar i drejtpërdrejtë i krimeve të kryera nga forcat serbe, ai i mban të ruajtura në kujtesë edhe detajet tronditëse të krimit makabër të 15 janarit 1999. Nis rrëfimin se si ishin të grumbulluar në shtëpinë e Sadik Osmanit, kur kishte nisur granatimi dhe këmbësoria kishte hyrë në fshat, duke rrahur e keqtrajtuar çdo shqiptar.
“Kanë gjuajtë në ne, ata dy më kanë rrokë vetëm në rroba, edhe shtatë apo tetë persona janë vrarë mandej. Unë me ngut jam munduar me e lajmëru shtabin, por ai kishte qenë duke u djegur. Aty ndodheshin autoblinda, më sulmuan prapë dhe u ktheva përsëri te këta. Nuk e di sa jemi ndalur në disa përrenj, kemi qëndruar aty derisa ka thirrë ezani, sikur më herët për iftar. Jam dalë pastaj dhe i kam parë të gjithë dhe kam thënë: ‘O Zot, m’i ruaj mentë’”, ka thënë ai.
Përveç krimeve që i pa me sy, nuk e harron kurrë mënyrën se si i mbijetoi kësaj masakre.
“Ragip Bajramin nuk e kam gjetur. Duke kërkuar, thashë shyqyr paska shpëtu. Duke kërkuar rrugës, e pashë Ragipin, me dhëmbë e thonj, me kapuçin në gojë… ia kam hequr kapuçin prej gojës, ia kam marrë zemrën, ia kam afruar në vend, ia kam ngritur xhemperin, ia kam vënë kapuçin në sy. Kam ecur dhe kam menduar që më nuk kthehem në Reçak. Kam bujtur atë natë në mal…”, ka deklaruar ai.
Në Masakrën e Reçakut, Ramë Shabani humbi të vëllanë dhe 11 kushërinj.
